หลี่ชางไห่สงบอารมณ์แล้วทะยานร่างจากพื้นสู่นภา ท้องนภาของมหาพิภพจิตจรแบ่งออกเป็นหลายชั้นมาก แม้กระทั่งตอนยืนอยู่บนพสุธาก็มองเห็น
ระหว่างทางหลี่ชางไห่ค่อยชะเง้อซ้ายแลขวา สนอกสนใจสิ่งที่ได้พบเห็นไปเสียหมด ไม่นานก็มีคนมาหาเขา
“ดูท่าทางเจ้าสิมองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นคนที่มาใหม่ ต้องการให้ข้านำทางเจ้าหรือไม่”
บุรุษวัยกลางคนผู้หนึ่งหัวเราะขำแล้วเอ่ยถาม เขามองสำรวจหลี่ชางไห่ แม้จะมองพลังไม่ออกทั้งหมด แต่บรรยากาศรอบตัวของหลี่ชางไห่ดูไม่ธรรมดาเสียเลย หลี่ชางไห่ประสานมือคารวะแล้วเอ่ยว่า “ข้าน้อยหลี่ชางไห่ ขอบังอาจถามสหายว่านามว่าอันใดหรือ”
“ฮ่า ๆ เรียกข้าว่าเฉิงฉีก็พอ ไปกันเถิด มหาพิภพจิตจรแห่งนี้สุดยอดยิ่งนัก ข้าเข้ามาในนี้ได้ร้อยปีแล้ว เสพติดมันจนถึงขั้นไม่อยากออกไปท่องยุทธภพข้างนอก อยากอยู่แต่ในนี้เลยทีเดียว…”
บุรุษวัยกลางคนหัวเราะฮ่า ๆ แล้วพาหลี่ชางไห่เหาะขึ้นไปบนท้องฟ้า เขาเอ่ยแนะนำอย่างกระตือรือร้น หลี่ชางไห่ฟังอย่างตั้งใจ ความสงสัยใคร่รู้ในหัวใจเพิ่มพูนมากขึ้นเรื่อย ๆ
พวกเขาเดินทางมาถึงสวรรค์ชั้นที่หนึ่งอย่างรวดเร็ว ชีวิตจำนวนมากกำลังรวมตัวกันอยู่บนทะเลเมฆผืนหนึ่ง พวกมันส่วนใหญ่ล้วนยืนนิ่งสงบ ไม่เดินเพ่นพ่านไปมา
หลี่ชางไห่ถามว่า “ด้านนั้นกำลังทำสิ่งใดกัน”
เฉิงฉีหัวเราะ “มีคนกำลังจะสอนวิชาถ่ายทอดประสบการณ์บำเพ็ญเซียน เจ้าไปเดินเที่ยวกับข้าก่อนเถิด โอกาสเช่นนี้มีอยู่มากไป”
หลี่ชางไห่ถามอย
