“ฝูเฉิน ชิงหาน” เฟิงหรูชิงหลุบตาลงต่ำ ลูบศีรษะเจ้าตัวเล็กทั้งสอง “ยาวิเศษระดับสามนั่นเป็นของท่านตา ข้าให้เจ้าไม่ได้ แต่พวกเจ้าเชื่อข้าเถิด อีกไม่นานพวกเจ้าก็จะไม่ต้องหิวอีกแล้ว”
เพื่อฝูเฉินกับชิงหาน นางจะพยายามยกระดับพลังโดยเร็วที่สุด มีแต่ต้องมีพลังแข็งแกร่งมากพอเท่านั้นนางจึงจะปลูกยาวิเศษระดับสามได้
“ข้าเชื่อเจ้า” ชิงหานยิ้มเอียงอาย “ข้าไม่เคยใกล้ชิดกับมนุษย์มาก่อน แต่ข้ารู้ว่าแม่ของมนุษย์จะไม่หลอกลูกชายของตัวเอง เจ้าเป็นพ่อแม่ผู้เลี้ยงดูของพวกเรา เจ้าจะไม่หลอกพวกเรา”
เฟิงหรูชิงนิ่งไปแล้วจู่ๆ สีหน้านางก็เปลี่ยนเป็นจริงจังยกมือแตะบ่าชิงหาน “ชิงหาน เจ้าจำไว้นะ เจ้าเป็นเด็กผู้หญิง เจ้าไม่ใช่ลูกชายของข้า แต่เป็นลูกสาวของข้า!”
ลูกสาว?
ชิงหานงุนงง นางจ้องมองเฟิงหรูชิงนิ่ง
“แต่ท่านพี่ฝูเฉินเป็นลูกชายของเจ้า ข้ากับพี่ฝูเฉินเป็นพันธุ์เดียวกันนะ ทำไมถึงไม่เหมือนกัน?”
เฟิงหรูชิงเริ่มรู้สึกเคร่งเครียด “ฝูเฉิน วันหนึ่งเช้าจรดค่ำเจ้าสอนอะไรนางกัน? นางอายุก็ไม่น้อยแล้วควรจะแยกแยะเพศได้แล้ว เป็นเด็กผู้หญิงแท้ๆ จะบอกว่าตัวเองเป็นผู้ชาย? นางเป็นพันธุ์เดียวกับเจ้าตรงไหนกัน?”
ฝูเฉินตีหน้าเข้มดึงชิงหานมาไว้ข้างกาย “ชิงหาน ข้าบอกเจ้าแล้ว หลังจากนี้เจ้าและข้าจะใช้พันธุ์มาแบ่งแยกไม่ได้ พันธุ์น่ะใช้กับดอกไม้ใบหญ้า พวกดอกไม้ใบหญ้าธรรมดาๆ จะมาเทียบกับเราได้อย่างไร?”
