“อ้อ” ชิงหานพยักหน้าเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง
ฝูเฉินเอ่ยต่อด้วยเสียงจริงจัง “แล้วก็ ผู้หญิงใจร้ายคนนี้เพิ่งจะหลอกเอาทุกอย่างในบ้านของเราเจ้าจำได้หรือยัง? เจ้ายังจะพูดว่านางจะไม่หลอกพวกเราอีกหรือ เจ้าโง่หรืออย่างไรกัน”
“อย่างนั้น…ไม่นับว่าหลอกกระมัง? ท่านพี่ฝูเฉินเป็นคนให้ไปเองแท้ๆ ”
ฟังเสียงเจ้าเด็กสองคนคุยกัน เฟิงหรูชิงหรี่ตาลงอีกครั้ง
เหมือนนาง…ได้รับรู้แต่ข้อมูลแย่ๆ
“พวกเจ้าปรึกษากันเองแล้วกัน ข้ากลับไปฝึกตบะล่ะ” เฟิงหรูชิงเรียกสติกลับคืนมา ยิ้มให้ฝูเฉินกับชิงหานเป็นการบอกลา
ฝูเฉินในตอนนี้ยังไม่ยินยอมบอกฐานะกับนาง แต่ต้องมีสักวัน นางจะจับเขาลอกคราบจนหมดไส้หมดพุง!
…
หลังออกจากห้วงอากาศ ร่างกายของเฟิงหรูชิงก็นอนอยู่บนเตียงแล้ว นางบิดขี้เกียจบนเตียงแล้วลุกขึ้นมา
“อีกครึ่งเดือนกั๋วซือก็กลับมาแล้ว ข้าจะต้องรีบฝึกตบะ”
เพื่อให้ได้ร่วมเรียงเคียงหมอนกับกั๋วซือ นางจะเอ้อระเหยไม่ได้แม้แต่นาทีเดียว
