เมื่อครู่…ท่านแม่ทัพเพิ่งรีบร้อนเข้าไปไม่ได้ไล่องค์หญิงออกมาหรอกหรือ กลับให้คุณชายออกมาส่งนางด้วยตัวเองอีกด้วย?
“เฟิงหรูชิง” จู่ๆ ก็มีน้ำเสียงราบเรียบของชายหนุ่มด้านหลังทำให้เฟิงหรูชิงชะงักฝีเท้าหยุดเดิน
นางหันกลับไปมองน่าหลานจิ้งที่อยู่ข้างหลังกะพริบตาปริบๆ “ท่านพี่มีเรื่องอะไรอีกหรือ?”
“ใบประกาศที่กำแพงวันนั้น ข้าเห็นแล้ว” แววตาของชายหนุ่มใสบริสุทธิ์ เขามองเฟิงหรูชิงด้วยความสงสัย “เจ้ากับเขา…หย่ากันแล้วจริงหรือ?”
เฟิงหรูชิงพยักหน้าน้อยๆ แย้มยิ้มกว้าง “ใช่แล้ว ข้าคืนอิสระให้กับเขาและตัวข้าเอง ชาตินี้ ข้ากับหลิ่วอวี้เฉินก็เหมือนเส้นตรงขนานกันสองเส้นไม่มีวันมาบรรจบกันได้”
“แบบนั้นก็ดี” น่าหลานจิ้งถอนหายใจ แววตาของเขาสับสนวุ่นวาย สุดท้ายก็เอ่ยถามขึ้นอีก “แล้วก็ ไม่กี่วันก่อน ข้าได้ยินว่า…เจ้าไปต้องตาชายคนหนึ่งที่ข้างนอก ตีเขาจนสลบแล้วพากลับมาด้วย?”
“…”
เฟิงหรูชิงตกตะลึงเบิกตาโตอ้าปากค้าง ผ่านไปสักพักนางจึงจะสามารถเรียกเสียงตัวเองกลับมาได้ “ท่านพี่ ข้าเป็นคนชั่วช้าขนาดที่จะใช้กำลังเพื่อครอบครองชายหนุ่มเลยหรือ?”
น่าหลานจิ้งมองเฟิงหรูชิงโดยไม่พูดอะไร ทว่ามันหมายถึง ใช่แล้ว เจ้าเป็นคนประเภทนั้นแหละ
