“นั่นเป็นเพียงข่าวลือข้างนอกเท่านั้นจริงๆ !” เฟิงหรูชิงกลัวว่าน่าหลานจิ้งจะไม่เชื่อนาง จึงรีบเข้าไปแตะที่บ่าของเขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ข้าเป็นคนดี ข้าแค่เห็นเขาเป็นลมหมดสติอยู่กับพื้นถึงได้เข้าไปช่วยเขาเอาไว้”
น่าหลานจิ้งเม้มริมฝีปากไม่เชื่อว่า คนดี สองพยางค์นี้จะเข้ากับนางได้จริง ๆ
“เฟิงหรูชิง ในโลกใบนี้ ชายที่มีรักต่อเจ้าแล้วเจ้าก็รักเขาไม่มีทางที่จะไม่มีอยู่ ความรักที่เกิดจากการบังคับไม่มีวันมีความสุข ไม่ว่าจะหลิ่วอวี้เฉินหรือชายหนุ่มคนนั้นข้าก็จะไม่ยอมให้เจ้าต้องตกลงไปในบ่อโคลนอีก”
“…”
พูดเหมือนนางไปบีบบังคับครอบครองผู้ชายอีกอย่างไรอย่างนั้นหรือว่าในสายตาคนบนโลกนางเป็นคนเช่นนั้นจริงน่ะหรือ?
“ท่านพี่ ข้ากับฉินเฉินไม่ได้เป็นอย่างที่ท่านคิด อีกอย่าง หากข้าอยากหลับนอนด้วยก็เป็นกั๋วซือเท่านั้น ไม่มีทางนอนกับคนอื่น”
“…” น่าหลานจิ้งตะลึงไปสักพักก่อนจะเอ่ยถามด้วยความสงสัย “กั๋วซือ ทำไมเป็นกั๋วซือ?”
“เพราะว่ากั๋วซือรูปงามอีกทั้งยังดูเป็นคนจิตใจสะอาดผ่องใส ท่านไม่รู้สึกหรือว่าการได้ร่วมเรียงเคียงหมอนกับชายเช่นนี้ถึงจะมีความหมาย?” เฟิงหรูชิงฉีกยิ้มกว้าง พูดถึงกั๋วซือนางก็เริ่มคิดถึงเขาอีกแล้วไม่รู้ว่าเมื่อไหร่กั๋วซือจะกลับมา…
