นางเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ เปลี่ยนไปจนเขามองไม่ออก เปลี่ยนจน…ไม่ดื้อรั้นเฉกเช่นเมื่อก่อน
“ท่านพ่อ”
น่าหลานฉางเฉียนมองดูน่าหลานจิ้งเดินเคียงข้างองค์หญิง เด็กหนุ่มสาวเดินห่างออกไปเรื่อยๆ
น่าหลานฉางเฉียนหรี่ตาลง เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “ท่านพ่อว่าครั้งนี้องค์หญิงเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ หรือกำลังคิดแผนการเล่นงานพวกเราอีกกันแน่?”
ผู้เฒ่าน่าหลานแย้มยิ้มขื่นขม “เจ้าถามข้าเช่นนี้ ข้าก็บอกเจ้าได้เพียงแต่ว่านางเปลี่ยนไปแน่แล้ว ข้าเป็นตาของนาง ข้าก็ต้องหวังให้ครั้งนี้เป็นเรื่องจริง ข้าไม่อยากเห็นนางถูกหรงกุ้ยเฟยมอมเมาจนไม่รู้จักญาติพี่น้องอีก”
ชิงเอ๋อร์ในวัยเยาว์ น่ารัก อ่อนโยนแท้ๆ แต่หลังจากได้รู้จักกับหรงกุ้ยเฟยและยกเอานางเป็นแม่แล้วก็เชื่อฟังนางหมดทุกอย่าง! ทุกครั้งที่พวกเขาอยากจะเตือนสตินาง นางก็มีท่าทีหงุดหงิดรำคาญ
นานวันเข้านางก็ยิ่งห่างเหินกับจวนแม่ทัพ แม้แต่ฝ่าบาทยังจัดการนางไม่ได้
“ท่านพ่อ ท่านลืมไปแล้วหรือ? ในตอนแรกนางทำอะไรไว้กับ…แล้วยังแผลบนหน้าของไต้เอ๋อร์…”
“มนุษย์เกิดมาบนโลกมิเคยผิดพลาดเลยหรือ พวกเราเป็นญาติผู้ใหญ่ของนางย่อมให้อภัยนางได้ไม่มีที่สิ้นสุด ข้าถามเจ้า หากชิงเอ๋อร์ถูกคนทำร้ายเจ้าสามารถนิ่งดูดายได้หรือ?”
“…”
น่าหลานฉางเฉียนนิ่งเงียบ
ให้นิ่งดูดายกับนาง จะไปทำได้อย่างไร
