“จิ้งเอ๋อร์” ท่านผู้เฒ่าไม่สนใจน่าหลานฉางเฉียนที่ทำท่าเหมือนจะร้องไห้ หันหน้าไปทางน่าหลานจิ้งแย้มยิ้มกว้าง “ไม่ต้องสนใจพ่อเจ้า เจ้ามาดื่มเป็นเพื่อนคนแก่อย่างข้าดีกว่า จริงสิ เรื่องนี้พวกเจ้าอย่าให้บรรดาสหายข้ารู้เด็ดขาด ให้พวกนั้นรู้เข้า เหล้าของข้ากลัวว่าจะไม่พอดื่ม”
น่าหลานฉางเฉียนหน้าตาถมึงทึง ไม่ยอมให้เขาชิมสักอึกแต่น่าหลานจิ้งเจ้าลูกชั่วนั่นกลับได้ดื่มเป็นเพื่อน?
เดี๋ยวนี้ท่านพ่ออยุติธรรมเช่นนี้แล้วหรือ
“ท่านตา นี่ก็สายมากแล้ว ข้าควรจะต้องกลับจวน แล้วข้าจะแวะมาเยี่ยมท่านใหม่ดีหรือไม่” เฟิงหรูชิงมองดูสีของท้องฟ้า นางได้เวลาต้องกลับแล้ว
ท่านผู้เฒ่าชะงัก “ชิงเอ๋อร์ เจ้าจะไม่อยู่ทานอาหารเย็นกันก่อนหรือ”
เฟิงหรูชิงยิ้มน้อยๆ ตอบกลับ “ไม่เจ้าคะ ช่วงนี้ข้ามีเรื่องยุ่งคงจะไม่อยู่ทานมื้อเย็นที่จวนแม่ทัพแล้ว ไว้โอกาสหน้าค่อยมาใหม่”
