ตอนที่ 72 หลิ่วอวี้เฉินยังตามรังควาน (3)
“อวี้เฉิน ถ้าเรื่อง…ที่เจ้าต่อว่าองค์หญิงกลางถนน ได้ยินไปถึงหูของฝ่าบาท จะสร้างความเดือดร้อนให้กับจวนเสนาบดีหรือไม่”
ฝ่าบาทปกป้องลูกสาวขนาดนี้ ถ้าเขารู้เรื่องล่ะก็ ต้องโกรธเป็นฟืนเป็นไฟแน่
หลิ่วอวี้เฉินพูดอย่างคิ้วขมวด “ต่อให้ฝ่าบาทลงโทษข้า ข้าก็ยอม แต่ข้าจะปล่อยให้เจ้าได้รับความน้อยเนื้อต่ำใจอะไรไม่ได้ทั้งนั้น!”
“อวี้เฉิน เจ้าดีกับข้าเหลือเกิน” ดวงตาของถานซวงซวงเป็นประกาย มีความรู้สึกอันลึกซึ้งจริงใจ “ชาตินี้ข้าได้รับความรักจากเจ้า เป็นความสุขชั่วชีวิต แต่ข้าไม่อยากให้เจ้าต้องผิดใจกับองค์หญิงเพราะข้า และข้าไม่อยากให้จวนเสนาบดีต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย”
หลิ่วอวี้เฉินใจอ่อนลง “ทำไมเจ้าถึงคิดถึงคนอื่นตลอดเลย”
ถานซวงซวงหัวเราะเบาๆ “เพราะเจ้าเป็นคนที่ข้ารักที่สุดอย่างไรเล่า อีกอย่าง เมื่อครู่องค์หญิงก็ฝืนทำตรงกันข้ามกับใจ เจ้าดูไม่ออกเหรอ ในใจนางยังคงมีเจ้าและที่นางเป็นอย่างนั้นก็เพราะความรัก ข้าไม่อยาก…ให้คนที่ข้ารัก ต้องไปทำร้ายผู้หญิงคนอื่นเพราะข้า”
“นางเป็นฝ่ายโจมตีเจ้าก่อน เจ้าไม่โกรธหรือ”
“โกรธสิ” ถานซวงซวงพูดด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ “แต่จะทำอย่างไรได้ล่ะ ใช้เมตตาเข้าข่มจะดีเสียกว่า ข้าเชื่อว่าในที่สุดนางต้องยอมให้พวกเราได้สมปรารถนา”
หลิ่วอวี้เฉินไม่พูดอะไร เขาจ้องมองดูเฟิงหรูชิงที่เดินลับไปด้วยสายตางวยงง
