ไม่รู้ว่าเขาคิดไปเองหรือเปล่า เขารู้สึกว่าคราวนี้ เฟิงหรูชิง…ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว
ในแววตาของนางไม่มีเขาแล้วจริงๆ
…
ในห้องใต้ดิน
หลังจากเฟิงหรูชิงสั่งให้คนออกไป ก็เดินเข้าไปในห้องใต้ดินอย่างลับๆ ล่อๆ
นางยกไหเหล้าที่อยู่ในห้องใต้ดิน ค่อยๆ เปิดฝาออกมา ทันใดนั้น กลิ่นหอมเย็นก็มาปะทะที่จมูก ทำให้นางรู้สึกสดชื่น
เหล้าวิเศษนี้ไม่เพียงบำรุงร่างกายแต่ยังช่วยรักษาโรค มันเป็นสิ่งที่แม่ทัพน่าหลานกำลังต้องการอยู่ในตอนนี้
“เหล้าวิเศษไหนี้ ข้าจะเอาไปให้ท่านตาก่อน ไว้คราวหน้า ข้าค่อยเอาไปถวายเสด็จพ่อ”
หลายปีมานี้เสด็จพ่อทรงงานเหน็ดเหนื่อย ไม่ว่าเหล้าวิเศษหรือผลเทียนหลิงกั่ว สำหรับเขาแล้ว ล้วนมีประโยชน์กับเขามาก
เมื่อคิดถึงจุดนี้ เฟิงหรูชิงไม่ลังเลนางอุ้มไหเหล้าเดินออกจากห้องใต้ดินไป
…
นับแต่น่าหลานฮองเฮาสิ้นพระชนม์ จวนแม่ทัพก็ไม่ครึกครื้นเช่นแต่ก่อน ในจวนมีเพียงความสงบเงียบ
ไม่ใช่เพราะอำนาจของจวนแม่ทัพลดน้อยถอยลง แต่กลับกัน ต่อให้ฮองเฮาไม่อยู่แล้ว ฐานะของจวนแม่ทัพก็ไม่ได้ตกต่ำลง เพียงแต่คนในจวนแม่ทัพไม่อยากข้องแวะกับคนนอก และเริ่มไม่ต้อนรับแขก
ขณะนั้น เฟิงหรูชิงยืนอยู่ที่หน้าจวนแม่ทัพ นางกอดไหเหล้าไว้แน่น นางสูดหายใจเข้าออกลึกๆ ก่อนจะเดินตรงไปที่บันไดทางเข้าจวน
ไกลออกไป ทหารเฝ้ายามหน้าประตูจวนแม่ทัพมองเห็นเฟิงหรูชิงกำลังใกล้เข้ามา พวกเขายืนตัวเกร็ง แววตาดูลุกลี้ลุกลน
