หลิ่วอวี้เฉินมองเฟิงหรูชิงหัวจรดเท้า เขายิ้มแบบเย้ยหยัน “องค์หญิงคิดมากไปแล้ว ซวงเอ๋อร์คนงามเหนือผู้ใดเปรียบอยู่ข้างกายข้า แล้วข้าจะ…ชอบท่านได้อย่างไร”
นางอวบอ้วนอัปลักษณ์แบบนี้ คิดได้อย่างไรว่าเขาจะชอบนาง
น่าขันสิ้นดี!
ฉินเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วพูดเสียงเรียบๆ ว่า “นางสวยไม่เท่าชิงชิง”
“…”
คราวนี้ แม้แต่เฟิงหรูชิงเองก็มีสีหน้าแปลกๆ
ตกลงเฉินเอ๋อร์กำลังชมนาง หรือกำลังดูถูกนางกันแน่?
“เจ้าตาบอดหรืออย่างไร” หลิ่วอวี้เฉินมองดูฉินเฉินแล้วแสยะยิ้ม
ฉินเฉินไม่ได้สนใจรอยยิ้มของหลิ่วอวี้เฉิน เขาสีหน้าเรียบเฉย “ชิงชิงแค่อวบกว่าคนทั่วไปนิดหน่อย แต่นางดูดีกว่าคนทุกคนที่ข้าเคยพบ เป็นผู้หญิงที่สวยมาก”
ณ ขณะนั้น ผู้คนที่อยู่บนถนนต่างมองฉินเฉินด้วยความเห็นใจ
ชายหนุ่มที่น่าสงสาร อายุยังน้อย ทำไมถึงตาถั่วแบบนี้ เฟิงหรูชิงสวยตรงไหนกัน
เมื่อเห็นเนื้อเป็นปล้องๆ ของนาง แล้วรู้สึกผะอืดผะอม
เฟิงหรูชิงรู้สึกอาย แต่ถึงอย่างไรเฉินเอ๋อร์ก็เป็นคนของนาง นางไม่อาจทำให้เขาเสียหน้า ดังนั้น นางจึงยิ้มเล็กๆ แล้วพูดว่า “เฉินเอ๋อร์ ข้ารู้ว่าข้าหน้าตาดี เจ้าไม่จำเป็นต้องพูดหรอก”
หลิ่วอวี้เฉินตะลึงตาค้าง
เฟิงหรูชิง…คิดว่าตัวเองสวยจริงๆ หรือนี่ นางเอาความมั่นใจตัวเองมาจากไหน หรือเพราะนางเป็นองค์หญิง?
