“ได้” ฉินเฉินถอนสายตากลับมามองเฟิงหรูชิง “คนเชยๆ อย่างพวกเขา มองไม่เห็นความงามของชิงชิง ขอแค่ข้ามองเห็นก็พอแล้ว”
เฟิงหรูชิง “…”
ทำไมนางถึงรู้สึกว่าเฉินเอ๋อร์กำลังทำให้นางยิ่งขายหน้า
แต่คำพูดเมื่อสักครู่นางได้พูดออกไปแล้ว ไม่อาจดึงกลับมาได้อีก
“เฉินเอ๋อร์ พวกเรากลับกันเถอะ ไม่ต้องไปสนใจคนพวกนั้น”
“ได้”
ฉินเฉินทำตามที่เฟิงหรูชิงบอก ก่อนเดินจากไป เขาเหลียวหลังไปมองหลิ่วอวี้เฉิน
แววตาแบบนั้น ไม่รู้เพราะเหตุใดจึงทำให้หลิ่วอวี้เฉินรู้สึกใจสั่น เขากำหมัดแน่นถึงจะระงับอาการใจหวิวๆ ไว้ได้
“อวี้เฉิน” ถานซวงซวงดึงตัวหลิ่วอวี้เฉินด้วยท่าทีกังวล นางทำสีหน้าออดอ้อน ดูแล้วน่าสงสาร
หลิ่วอวี้เฉินเพิ่งตั้งสติได้ สีหน้าของเขาสงบลงและพูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่น “ซวงเอ๋อร์ เจ้าไม่ต้องไปฟังคำพูดไร้สาระของเขา เรื่องที่เจ้าเป็นคนงามที่สุดของแคว้นหลิวอวิ๋นทุกคนต่างรู้ดี เขามันแค่คนตาถั่ว”
