ชายหนุ่มในชุดขาวสะอาด หน้าตาสง่างาม ผิวขาวผุดผ่อง บริสุทธิ์ยิ่งกว่ากระดาษขาว ราวกับไม่เคยมีมลทินใดๆ มาล้ำกลาย สะอาดสะอ้าน จนทำให้คนไม่กล้าคิดอกุศลด้วย
เมื่อเห็นแววตาของเฟิงหรูชิง สีหน้าของชายหนุ่มก็ดูประหม่า เหมือนกับไม่ชอบการถูกจับจ้องแบบนั้น
“เจ้าตื่นแล้วหรือ”
น้ำเสียงของเขาก็เหมือนกับหน้าตา งดงามและใสเย็น ทำให้คนที่ได้ยินยากที่จะลืมเลือน
“อืม”
เฟิงหรูชิงขานตอบไปเบาๆ
ชายหนุ่มที่อาบน้ำล้างหน้าหวีผมเผ้าเรียบร้อย ยิ่งดูคล้ายเช่อเอ๋อร์ แต่นางรู้ดีว่าชายหนุ่มคนนี้อย่างไรก็ไม่ใช่เขา
“เจ้ามีอะไรให้ข้าทำไหม” ชายหนุ่มจ้องมองดูเฟิงหรูชิงด้วยแววตาใสๆ “ข้าไม่อยากอยู่ที่นี่ไปวันๆ โดยไม่ทำอะไร”
“เจ้าทำอะไรได้บ้าง”
“ข้าทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง”
ชายหนุ่มพูดอย่างเต็มปาก
“…” เฟิงหรูชิงอึ้ง
เจ้าทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง? ทำไม่เป็นแล้วเจ้าถามทำไม
นางเงียบไปครู่หนึ่งก่อนพูดว่า “งั้นต่อไปเจ้าคอยติดตามข้า คุ้มกันข้า ทำได้ไหม”
แม้ร่างกายของชายหนุ่มจะเกิดเหตุไม่คาดคิดขึ้นในตอนนี้ ทำให้เขาไม่อาจฝึกตบะต่อได้อีก แต่เฟิงหรูชิงสัมผัสได้ว่ากำลังความสามารถของเขามีไม่น้อยเลย สบโอกาสพอดีที่ตอนนี้นางยังไม่มีคนอารักขาคอยติดตามเวลาไปข้างนอก
ส่วนหลิวลี่กับชิงหลิงสาวใช้สองคนนั่น…อาจเป็นนางที่ต้องคอยคุ้มกัน
“ได้”
ชายหนุ่มเม้มปาก พูดดังฟังชัด
“จริงสิ เจ้าชื่ออะไร” เฟิงหรูชิงยักคิ้วแล้วถาม
