แสงยามรุ่งอรุณสาดส่องไปทั่วท้องฟ้า ตกกระทบลงมาทั่วกายของเฟิงหรูชิง
นางบิดขี้เกียจใส่ท้องฟ้าสีคราม อาจเป็นเพราะอารมณ์ดีมาก จึงอดยิ้มไม่ได้
เฟิงหรูชิงก้มหน้ามองป้ายเลือดเหล็กที่อยู่ในมือ นัยน์ตามีประกาย
“แม้ป้ายเลือดเหล็กจะอยู่ในมือแล้ว แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่โอกาส”
ทัพเลือดเหล็กเกิดขึ้นจากการฝึกฝนของเสด็จแม่ แม้ทหารในกองทัพทุกคนจะเป็นผู้หญิง แต่กลับทำให้ผู้ชายในโลกนี้ต้องอายที่สู้ไม่ได้
คนเหล่านี้ผิดหวังเพราะนาง นางไม่อยากใช้ป้ายเลือดเหล็กทำให้พวกเขายอมสวามิภักดิ์ แต่อยากให้คนเหล่านั้นติดตามรับใช้นางด้วยความเต็มใจ
เฟิงหรูชิงคลึงหน้าผากเพราะปวดหัว “องค์หญิงคนเดิมจากไปแล้ว แต่ทิ้งปัญหาไว้ให้ข้าเต็มไปหมด”
ไม่ว่าอย่างไร ป้ายเลือดเหล็กก็กลับคืนมาแล้ว นางจะต้องทำให้ทัพเลือดเหล็กกลับมาเป็นที่ยอมรับของคนทั้งโลกอีกครั้ง
ประกายความเด็ดเดี่ยวปรากฏขึ้นในดวงตาของเฟิงหรูชิง นางไม่ไปหาเฟิงเทียนอวี้ แต่เดินออกจากวังหลวงไป
…
จวนองค์หญิงอันดับหนึ่ง
อักษรจีนตัวใหญ่ๆ ห้าตัว ลอยเด่นอยู่บนป้ายเหนือประตู
แต่ว่าหน้าประตูจวนองค์หญิงกลับเงียบเหงา บนถนนมีคนเดินผ่านเพียงสองสามคน เปรียบไม่ได้กับความคึกคักที่เคยพบเห็นแต่ก่อน
เฟิงหรูชิงมองภาพถนนที่ด้านหน้าจวน นางคิดอย่างไรก็คิดไม่ตก ไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้นจริงๆ
นางกำลังคิดว่าถนนทิศใต้ที่คึกคักตลอดเวลา ทำไมคนกลับน้อยลง
