ตอนที่ 47 การประจันหน้ากับหรงกุ้ยเฟยเป็นครั้งแรก (2)
ยิ่งกว่านั้น นางยังรู้ดีว่า เรื่องทั้งหมดเกิดจากอวี่เอ๋อร์เป็นฝ่ายแกล้งน่าหลานไต้เอ๋อร์ก่อน
ถ้าเกิดคนของจวนแม่ทัพรู้เข้า เกรงว่า…สกุลหลิวคงไม่ได้อยู่อย่างสงบสุข
“องค์หญิง เรื่องไม่ดีในบ้านอย่าเอาไปบอกคนนอก ถ้าพวกขุนนางเหล่านั้นรู้เข้า พวกเขาจะนินทาลับหลังองค์หญิงได้ ดังนั้น…”
หลิวหรงขมวดคิ้ว ทำท่าทำทางอย่างกับตัวเองหวังดีกับเฟิงหรูชิง
ใครจะไปรู้ว่าเฟิงหรูชิงไม่ฟังเลยแม้แต่น้อย นางกลับหลังแล้วเดินจากไป
“ชิงเอ๋อร์ เจ้าจะไปไหน” หลิวหรงเดินตามไปแล้วถาม
เฟิงหรูชิงไม่สนใจนาง ราวกับเห็นนางเป็นอากาศธาตุ
หลิวหรงรู้สึกลนลานถึงขีดสุด นางรีบดึงแขนของเฟิงหรูชิงเอาไว้ แล้วพูดด้วยความกังวล “ชิงเอ๋อร์ ทั้งๆ ที่เจ้ารู้ว่าแม่หวังดีต่อเจ้า ทำไมเจ้าถึงไม่ฟังแม่”
เฟิงหรูชิงอยากสะบัดแขนให้หลุดไปจากมือของหลิวหรง แต่ว่าหลิวหรงเองก็เป็นผู้บำเพ็ญตบะ พรสวรรค์ก็ไม่ด้อย นางดึงตัวเองหลายครั้งแต่ก็ดึงไม่หลุด หน้าอันอวบอ้วนของนางเริ่มมีอารมณ์
แต่นางก็เก็บอาการเอาไว้ พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “ข้าไม่มีแม่อะไรที่ไหน ข้ามีแค่เสด็จแม่คนเดียว เจ้าเป็นแค่กุ้ยเฟย เท่านั้น มีสิทธิ์อะไรมาเป็นแม่ของข้า อีกอย่าง เจ้าคงลืมไปแล้วว่าตำแหน่งกุ้ยเฟยของเจ้า ได้มาได้อย่างไร”
สีหน้าของหลิวหรงไม่ดีนัก ไฟโทสะในทรวงเกือบจะลุกโชนออกมา นางข่มมันไว้ดื้อๆ แล้วยิ้มออกมา
