ตอนที่ 45 ชิงจู๋ขอยอมแพ้ (2)
หนานเสียนขมวดคิ้วเบาๆ สายตาเย็นยะเยือกมองไปที่ชิงจู๋ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น
“เจ้าอยู่ที่นี่ คอยปกป้องนาง”
ชิงจู๋ตัวสั่น มันไม่กล้าขัดคำสั่งของหนานเสียนอีก ได้แต่จ้องมองเฟิงหรูชิงอย่างไม่พอใจ
ฮึ ชิงจู๋มีหรือจะกลัวมนุษย์ หรือว่ามนุษย์ผู้นี้จะกล้าจับมันกินเป็นอาหารจริงๆ ?
“ในวังนี่ เจ้าต้องเชื่อฟังนาง ถ้าข้ารู้ว่าเจ้าไม่ปกป้องนางให้ดี…” สายตาของหนานเสียนดูเย็นยะเยือก น้ำเสียงราบเรียบแต่ดูน่ายำเกรง
ชิงจู๋หดหัวกลับไปอย่างช้าๆ “นายท่าน นางไม่ใช่องค์หญิงคนเดิมแล้ว ข้ารู้สึกว่านางน่ากลัว ถ้าท่านไปแล้ว นางรังแกข้า ข้าจะทำอย่างไร ท่านตัดใจทิ้งงูตัวเล็กๆ น่าสงสารอย่างข้าไว้ตัวเดียวได้ลงคอหรือ”
“ได้สิ”
คำพูดสองพยางค์ที่หนานเสียนพูดอย่างไร้เยื่อใย เกือบทำให้ชิงจู๋ต้องน้ำตาตก
ว่าแล้วเชียว เป็นเพราะมันไม่ใช่ตัวเมีย นายท่านจึงลำเอียง ไม่รักมัน
แต่เมื่อพูดจบ หนานเสียนไม่ได้สนใจชิงจู๋ที่กำลังน้ำตาคลอ เขาจ้องมองไปที่เฟิงหรูชิงด้วยแววตานิ่งๆ
“ได้ยินว่า…หรงกุ้ยเฟยอยากพบเจ้า?”
“อืม” เฟิงหรูชิงขานรับ
“จะให้ข้าช่วยอะไรหรือไม่”
“ไม่ต้องหรอก” เฟิงหรูชิงส่ายหน้าแล้วยิ้ม “แค่หรงกุ้ยเฟยคนเดียว ข้าจัดการได้”
หนานเสียนไม่พูดอะไร สายตาจ้องดูเฟิงหรูชิงต่อไป
เฟิงหรูชิงมองดูแววตาของหนานเสียน จึงตกใจคิดขึ้นได้ว่าตัวเองพูดผิดไป
