องค์หญิงคนเดิมเชื่อใจหรงกุ้ยเฟยมาก นางพูดแบบนี้ออกมา ไม่แปลกที่กั๋วซือจะรู้สึกสงสัยนาง
แต่นางก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เวลาอยู่กับกั๋วซือ นางจึงรู้สึกผ่อนคลาย และพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมาโดยไม่ต้องคิดได้
ความรู้สึกแบบนี้ นางไม่เคยมีกับใครมาก่อนทั้งนั้น แม้แต่เฟิงเทียนอวี้ผู้เป็นบิดา
ผ่านไปสักครู่ เสียงอันราบเรียบของหนานเสียนก็ดังขึ้นอีกครั้ง “เจ้าจัดการได้ก็ดี”
เขาไม่ถามและไม่พูดอะไรทั้งนั้น จึงทำให้เฟิงหรูชิงรู้สึกโล่งใจ
ถ้าหากกั๋วซือซักไซ้ขึ้นมาจริงๆ นางคงไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไรเหมือนกัน
“นางอยากเจอเจ้า เจ้าก็ไปเถอะ ถ้าต้องการอะไรก็มาหาชิงจู๋ที่ป่าไผ่ทิศใต้นี่ พิษของมันรุนแรงมาก เจ้าใช้ประโยชน์ได้”
พิษรุนแรงหรือ
เฟิงหรูชิงกะพริบตา นางยิ้มมองลงไปที่ชิงจู๋ซึ่งอยู่บนพื้น สายตาลอกแลกไปมาเหมือนกับกำลังคิดอะไรอยู่
ประกายในตาของนาง ทำให้ชิงจู๋ตัวสั่นอีกครั้ง มันรีบหลบไปอยู่ข้างๆ หนานเสียนโดยสัญชาตญาณ
“ดี” เฟิงหรูชิงหันหลังกลับไปมองกั๋วซือด้วยรอยยิ้มและโบกมือลา “ถ้าอย่างนั้นอีกหนึ่งเดือน ข้าจะมาหาเจ้าใหม่”
หนึ่งเดือน!
อีกหนึ่งเดือนเมื่อกั๋วซือกลับมา นางจะต้องให้เขาได้เห็นนางคนใหม่!
…
ตำหนักอู๋โยว
หลังจากเฟิงหรูชิงย้ายออกไป ตำหนักนี้ก็ว่าง แม้แต่นางกำนัลกับองครักษ์ก็ถูกย้ายออกไป มีเพียงคนมาทำความสะอาดทุกวันเท่านั้น
