“ชิงเอ๋อร์ แม่…ข้าแค่หวังดีกับเจ้าเท่านั้น เจ้าขาดแม่ตั้งแต่เล็ก ข้าสงสารเจ้า ก็เลยอยากเป็นแม่ให้เจ้า”
เฟิงหรูชิงมองดูหลิวหรงด้วยรอยยิ้ม “ความหวังดีของเจ้า ข้าคงรับไม่ไหว เก็บความหวังดีของเจ้าไว้ให้เฟิงหรูซวงเถอะ”
“ชิงเอ๋อร์!” หลิวหรงมองดูเฟิงหรูชิงอย่างเจ็บใจ “ทำไมตอนนี้เจ้าถึงกลายเป็นคนเย็นชาแบบนี้ หรือว่าคนของจวนแม่ทัพ…บอกอะไรกับเจ้าใช่หรือไม่ ข้าเคยบอกตั้งนานแล้วว่าคนพวกนั้นไม่จริงใจกับเจ้าหรอก พวกเขาก็แค่ต้องการป้ายเลือดเหล็กในมือเจ้า”
นัยน์ตาเฟิงหรูชิงเจือรอยยิ้มยียวนกวนประสาท “ถ้าเจ้าไม่คิดจะเอาป้ายเลือดเหล็กของข้า ก็จงเอาป้ายเลือดเหล็กคืนมาให้ข้า”
หลิวหรงสีหน้าเจื่อน นางคิ้วขมวด แล้วพูดอย่างจริงจังว่า “ข้าบอกแล้วอย่างไร ข้าเกรงว่าเจ้าอายุยังน้อย รักษาป้ายเลือดเหล็กไม่ได้ ข้าเลยเอาไปเก็บให้เจ้า อีกอย่าง ชิงเอ๋อร์ เจ้าอย่าลืมนะว่า สมัยก่อนซวงเอ๋อร์เคยช่วยเจ้าไว้”
แปดปีก่อน เฟิงหรูซวงที่ยังเป็นเด็กช่วยเฟิงหรูชิงเอาไว้ ดังนั้น เพื่อตอบแทนบุญคุณ องค์หญิงคนเดิมจึงรั้นจะให้เฟิงเทียนอวี้แต่งตั้งแม่ของเฟิงหรูซวงเป็นกุ้ยเฟยให้ได้ ทั้งยังทำให้บรรดาญาติพี่น้องและขุนนางเลิกร่วมสังฆกรรมด้วย ยิ่งไปกว่านั้นยังเอาป้ายเลือดเหล็กยกให้หลิวหรงอีก
เฟิงหรูชิงปิดตาลงช้าๆ ผ่านไปสักครู่ นางจึงลืมตาขึ้น ดวงตาอันใสราวกับน้ำ มองดูหลิวหรงด้วยความสงบ
