“ข้าเฟิงหรูชิง ก่อนอื่นต้องขอบคุณเฟิงหรูซวง ที่พาข้าไปรู้จักกับหลิ่วอวี้เฉิน แถมยังคอยพูดกรอกหูว่าเขาดีอย่างโน้นอย่างนี้ ทำให้ข้าหลงรักเขา ต่อมาต้องขอบคุณหรงกุ้ยเฟย ที่นางบอกข้าว่า ข้าเป็นองค์หญิงของราชวงศ์ มีเสด็จพ่อคอยให้ท้าย หลิ่วอวี้เฉินไม่กล้าขัดราชโองการไม่แต่งงานกับข้า เช่นนี้ข้าเลยใช้อำนาจบีบบังคับให้เขารับข้าเป็นภรรยา!”
เฟิงหรูชิงยิ้ม รอยยิ้มของนางดูเจ้าเล่ห์ นางพูดต่อไปว่า “แต่ตอนที่ข้าหมดสติไปได้ฝันเห็นเสด็จแม่ ข้าจึงรู้ว่า ฝืนความจริงสุดท้ายมีแต่เสีย ข้าเลยเขียนจดหมายหย่าขึ้นฉบับหนึ่ง ปล่อยหลิ่วอวี้เฉินให้เขาได้เป็นอิสระ และเปิดโอกาสให้ตัวเองได้ตามหารักแท้”
ชิงหลิงฟังแล้วนิ่งไป นางมองเฟิงหรูชิงด้วยสายตาเหม่อลอย
“ที่ข้าพูดไปเจ้าจำได้หรือเปล่า ถ้าจำได้ก็ไปหากระดาษพู่กันมาเขียนให้ข้า ติดให้เต็มกำแพงเมือง บัดนี้ข้าเฟิงหรูชิงบอกหย่าสามี ต่อไปข้ากับหลิ่วอวี้เฉินไม่เกี่ยวข้องกันอีก” เฟิงหรูชิงใช้นิ้วมือดีดหน้าผากของชิงหลิงขณะที่บอกให้นางเขียน
“อ๋อๆ” ชิงหลิงเพิ่งตั้งสติได้ “องค์หญิง บ่าวจะไปเขียนประกาศให้เดี๋ยวนี้เพคะ”
เมื่อเห็นชิงหลิงที่รีบเดินไปที่ห้องหนังสือ รอยยิ้มบนใบหน้าของเฟิงหรูชิงค่อยๆ จางหายไป
“หรงกุ้ยเฟยกับเฟิงหรูซวงกล้าคิดไม่ซื่อกับข้า พวกนางต้องชดใช้!”
…
