เพราะถึงแม้นางจะรับช่วงความทรงจำต่อจากองค์หญิงองค์เดิม แต่ก็ไม่มีเวลาไปดูความทรงจำทั้งหมด ทำได้เพียงค้นดูเฉพาะเรื่องที่สำคัญ ดังนั้นนางจึงคิดไม่ถึงว่า องค์หญิงคนเดิม…จะบัดซบได้ถึงเพียงนี้
ทำเรื่องชั่วไว้มากมายจริงๆ สมควรตายเป็นที่สุด
มิน่าล่ะคนพวกนั้นเห็นนางเป็นอันต้องเดินหลบ ที่แท้ก็เป็นเพราะสาเหตุนี้
“องค์หญิง แม้ปกติจะไม่ชอบออกไปข้างนอกวัง แต่ทุกปีก็ต้องออกไปเที่ยวเล่นข้างนอกหนึ่งครั้ง แต่ละปีจะต้องมีคนที่ถูกองค์หญิงรังแก บ่าว…” ชิงหลิงหยุดไปพักหนึ่ง นางพูดอย่างอายๆ “ก็ช่วยองค์หญิงทำเรื่องเลวๆ ไว้ไม่น้อยเพคะ”
นางไม่ทำตามองค์หญิงไม่ได้ ไม่อย่างนั้น ก็จะมีจุดจบแบบหลิวลี่หรือไม่แน่ว่าอาจเลวร้ายยิ่งกว่า
“พอที พอที” เฟิงหรูชิงโบกมือห้าม “เรื่องที่แล้วก็ให้มันแล้วกันไป ต่อไปพวกเราอย่าทำผิดซ้ำก็พอ”
“บ่าวจะทำตามองค์หญิงรับสั่งทุกอย่างเพคะ”
“อืม” เฟิงหรูชิงเอามือจับคาง “ก็ดี ข้าจะให้เจ้าไปติดประกาศแผ่นหนึ่ง เนื้อหาในประกาศคือจดหมายหย่า”
นางเตือนเสนาบดีหลิ่วแล้ว แต่สุดท้ายเขาก็ไม่ได้เอาจดหมายหย่าที่นางทำหล่นไว้มาคืนให้ ในเมื่อเป็นแบบนี้ ถ้านางไม่บอกหย่ากับหลิ่วอวี้เฉิน แล้วจะมีสิทธิ์ไปตามจีบกั๋วซือได้อย่างไร
ที่น่าดีใจอย่างหนึ่งก็คือ หลิ่วอวี้เฉิน รังเกียจที่นางดูอัปลักษณ์ ยังไม่เคยหลับนอนด้วยกันจวบจนบัดนี้ จึงทำให้นางยังคงรักษาพรหมจรรย์เอาไว้ได้
“ฮะ?” ชิงหลิงมึนงง จด…จดหมายหย่า?
