“ผลไม้วิเศษนี่รสชาติดีมากๆ อยากเจอคุณปู่ที่ขายเทียนหลิงกั่วนี่ให้ลูกจริงๆ ถึงตอนนั้น ต่อให้พวกเราต้องจ่ายเงินเท่าไร ก็ต้องซื้อมาให้ได้หลายๆ ลูก”
น่าหลานฉางเฉียนถอนหายใจด้วยความเสียดาย สำหรับเขาแล้ว เทียนหลิงกั่วมีค่ามาก หากได้กินเทียนหลิงกั่วละก็ ต่อให้ไม่ได้หลับได้นอนก็ไม่รู้สึกเหนื่อย”
ถ้าเป็นอย่างนั้น เขาคงทำประโยชน์ให้แคว้นหลิวอวิ๋นได้อีกหลายเรื่อง
แต่ว่าน่าหลานฉางเฉียนรู้ดีว่าไม่ควรโลภเกินไป การได้ผลไม้วิเศษมาเท่านี้ก็เป็นเรื่องยากมากแล้ว เขาไม่ควรคาดหวังให้มากกว่านี้ เพราะอย่างไรเสีย ความโชคดีแบบนี้ก็ไม่ได้มีบ่อยๆ
ตากลมโตของไต้เอ๋อร์มองดูน่าหลานฉางเฉียนอย่างอึ้งๆ แม้ว่าผลไม้จะอร่อยแต่ว่า…ท่านพ่อช่างตะกละเหลือเกิน เพื่อผลไม้นี่คิดจะไปตามหาท่านปู่ที่ไม่มีตัวตนอยู่จริง
“เอ๊ะ ไต้เอ๋อร์” น่าหลานฉางเฉียนมองดูหน้าของไต้เอ๋อร์ด้วยท่าทีตกใจ ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อไปว่า “ไม่รู้ว่าพ่อตาฝาดไปเองหรือเปล่า พ่อว่า…แผลเป็นบนหน้าของลูกเหมือนจะจางลงนะ”
…
ที่สวนในวังหลวง
อากาศไม่สดชื่นเหมือนข้างนอกวัง
ระหว่างทางไปป่าไผ่ทิศใต้ นางกำนัลคนหนึ่งยืนอยู่ด้านหน้าเฟิงหรูชิง ขวางทางนางเอาไว้
“องค์หญิงเพคะ หรงกุ้ยเฟยเชิญให้องค์หญิงไปพบเพคะ”
เฟิงหรูชิงยักคิ้ว มองดูนางกำนัลที่อยู่ตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม
