นางกำลังต้องการคุยกับหรงกุ้ยเฟยเรื่องป้ายเลือดเหล็กอยู่พอดี สุดท้าย…หรงกุ้ยเฟยเป็นฝ่ายเปิดช่องให้นางก่อน?
“ไปบอกหรงกุ้ยเฟยให้นางมาพบข้าที่ตำหนักอู๋โยวตอนนี้ ถ้ามาช้าข้าจะไม่รอ”
ถ้าอยากพบนางก็มาหาเอง เฟิงหรูชิงไม่มีอารมณ์อยากไปหานางขนาดนั้น
เมื่อพูดจบ เฟิงหรูชิงก็เดินผ่านนางกำนัลคนนั้นไปโดยไม่ชายตามองแม้แต่หางตา
แต่นางไม่ได้มุ่งไปที่ตำหนักอู๋โยว หากแต่เป็นป่าไผ่ทิศใต้ต่างหาก
เพราะอย่างไร เมื่อเทียบกับหรงกุ้ยเฟยแล้ว กั๋วซือของนางก็สำคัญกว่า!
พอคิดไปว่าอีกประเดี๋ยวก็จะได้เจอกั๋วซือรูปงาม เฟิงหรูชิงก็อารมณ์ดีขึ้นทันที นางยิ้มมาตลอดทาง ทั้งยังไม่ลืมที่จะทักทายกับพวกขุนนางใหญ่ที่เดินผ่านมา พวกขุนนางตกใจอ้าปากค้าง สีหน้าราวกับเจอผีอย่างไรอย่างนั้น
องค์หญิงอันธพาลคนนี้…มีเวลา…ที่ไม่รังแกคนอื่นด้วยหรือ แถมยังทักทายพวกเขาด้วยรอยยิ้ม?
ตอนที่ 44 ชิงจู๋ขอยอมแพ้ (1)
ป่าไผ่ทิศใต้ ทิวทัศน์อันงดงามยามฤดูใบไม้ผลิ ข้างกระท่อมไม้ไผ่ ชายชุดขาวชายเสื้อพลิ้วตามสายลม งามกว่าเทพจำแลงลงมาแม้จะเป็นภาพด้านหลังของเขา แต่ก็ทำให้คนทั้งโลกต้องตะลึงในความงาม
“ทำไมเมื่อวานไม่มาหาข้า”
หนานเสียนพูดด้วยเสียงที่ราบเรียบ ราวกับสายลมพัดเอื่อยๆ ทำให้เฟิงหรูชิงที่เดินมาถึงด้านหลังของเขาต้องหยุดลง
สีหน้าของเฟิงหรูชิงดูจริงใจ “เมื่อวาน ข้าคิดว่ากั๋วซือรูปงามคงยุ่งมาก ข้าก็เลยไม่มารบกวนเจ้า”
“ข้านี่หรือยุ่ง”
