ในที่สุดชายผู้นั้นก็หันหน้ามา ใบหน้าอันงดงามเกินใครเปรียบมีรังสีของความเย็นชา
เพียงแค่สีหน้าของเขาดูไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่ มุมปากยิ้มน้อยๆ ดูไม่ชัดเจนนัก
เฟิงหรูชิงพยักหน้ารับแบบซื่อๆ “กั๋วซือหน้าตางดงาม ต้องมีคนมากมายมาเกาะแกะเจ้า เจ้าคงยุ่งกับการต้อนรับขับสู้กับพวกผู้หญิงเหล่านั้น จะมีเวลาที่ไหนมาต้อนรับข้า”
ไม่ว่าอย่างไร นางก็ไม่ยอมให้กั๋วซือรู้ว่านางยุ่งเสียจนลืมเขาไปแล้ว
หนานเสียนสีหน้าเรียบเฉย พูดด้วยน้ำเสียงเนิบๆ “เจ้าคิดว่าใครเข้ามาป่าไผ่ทิศใต้ก็ได้อย่างงั้นหรือ แล้วเจ้าคิดหรือว่า ใครจะมาเกาะแกะข้าก็ได้ทั้งนั้น”
เฟิงหรูชิงยักคิ้วและเดินเข้าไปใกล้ๆ หนานเสียน “กั๋วซือรูปงามกำลังจะบอกว่า มีเพียงข้าเท่านั้นที่เกาะแกะเจ้าได้ใช่หรือไม่ ข้าขอทึกทักไปเองว่าเจ้ากำลังเชื้อเชิญให้ข้านอนกับเจ้า”
สายตาของหนานเสียนสังเกตหญิงสาวที่อ้วนเหมือนหมูตอนจากหัวจรดเท้า เขายิ้มมุมปากเล็กๆ “กำลังความสามารถของเจ้าก้าวหน้าไปแค่ไหนแล้ว”
“…”
มัน…เกี่ยวอะไรกับกำลังความสามารถของข้าด้วย
หนานเสียนยิ้มน้อยๆ เดินเข้ามาหาเชิงหรูชิง “ถ้าเจ้าอยากนอนกับข้า ก็จงเพิ่มกำลังความสามารถของตัวเองซะ”
เฟิงหรูชิงกะพริบตาเบาๆ “เจ้าหมายความว่า ถ้าข้าตั้งใจฝึกตบะ ก็จะได้นอนกับเจ้า”
“อืม ข้าเคยบอกแล้วว่า ถ้าเจ้าชนะข้าได้เมื่อไร ข้าจะยอมนอนกับเจ้า”
