เมื่อเห็นท่าทีสงบนิ่งของหนานเสียน เฟิงหรูชิงสีหน้าเจื่อนไป ดูท่า…หนทางสู่การได้นอนกับกั๋วซือยังอีกยาวไกล
“อย่างงั้น…ข้าขอรางวัลล่วงหน้าสักหน่อยได้หรือไม่” เฟิงหรูชิงสายตาล่อกแล่ก บากหน้าเข้าประชิดตัวกั๋วซือ แล้วจ้องมองหน้าเขาด้วยรอยยิ้ม
“ภายในหนึ่งเดือน ถ้าเจ้าไปถึงระดับตี้อู่ได้ เจ้าค่อยมาหาข้า”
ไปถึงระดับตี้อู่ ภายในหนึ่งเดือน…เฟิงหรูชิงหายใจเข้าออกลึกๆ
แต่ไหนแต่ไรมา ต่อให้เป็นคนที่เก่งที่สุดในแคว้นหลิวอวิ๋น ก็ไม่สามารถฝึกไปจนถึงระดับตี้อู่ได้ในระยะเวลาเพียงหนึ่งเดือน โชคดีที่นางมีตำราอาหารบำรุงสุขภาพ รอให้ยาวิเศษโตนางก็เริ่มฝึกตบะได้อย่างจริงจังเสียที ไปให้ถึงระดับตี้อู่ในหนึ่งเดือนไม่ใช่เรื่องยากอะไร!
“ตกลง” นิ้วของเฟิงหรูชิงสัมผัสไปที่คางของหนานเสียนเบาๆ “กั๋วซือรูปงาม เจ้าพูดคำไหนคำนั้นนะ ถ้าข้าไปถึงระดับตี้อู่แล้ว ข้าจะมาเอารางวัลจากเจ้า”
หนานเสียนสีหน้าเรียบเฉย แต่เมื่อมองมาที่เฟิงหรูชิง เขามีแววตาที่ยากจะเข้าใจความใน
“ข้าจะไปธุระข้างนอก อีกเดือนหนึ่งถึงกลับ ป่าไผ่ทิศใต้เจ้าอยากมาเมื่อไรก็ได้ ข้าจะให้ชิงจู๋อยู่ที่นี่ ถ้าเจ้ามีปัญหาอะไร ก็มาหามันได้”
ฟ่อ ฟ่อ!
งูเขียวตัวหนึ่งโผล่หัวออกมาจากด้านหลังของหนานเสียน แลบลิ้นมาทางทิศที่เฟิงหรูชิงยืนอยู่ด้วยท่าทีไม่เป็นมิตร
เฟิงหรูชิงยิ้มมองไปที่ชิงจู๋ซึ่งท่าทีไม่เป็นมิตรกับนาง นางเอานิ้วลูบคางตัวเอง
โอ้ ซุปงูดูท่าไม่เลวนะ
