ในที่สุดก็ได้แต่พูดคำบอกลาเพียงประโยคเดียว
“งั้นข้ากลับก่อนล่ะ ท่านป้า วันหลังข้าค่อยมาเยี่ยมพวกท่านใหม่ ดีหรือไม่”
น่าหลานฮูหยินใจสั่น นัยน์ตาแสดงความรู้สึกกระวนกระวาย นี่นางยังจะมาอีกหรือ หรือนางคิดว่าคนของจวนแม่ทัพยังเดือดร้อนเพราะนางน้อยเกินไป?
แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าเฟิงหรูชิง น่าหลานฮูหยินไม่กล้าพูดอะไรมาก นางยิ้มแบบหน้าซีดๆ “ดินแดนทั้งหลายในใต้หล้า ล้วนเป็นขององค์ราชา องค์หญิงประสงค์จะเสด็จไปที่ใด มิจำเป็นต้องถามความเห็นของข้าหรอกเพคะ”
เฟิงหรูชิงเม้มริมฝีปาก ก่อนนางจากไป นางยื่นมือเตรียมจะลูบศีรษะของไต้เอ๋อร์
แต่เมื่อน่าหลานฮูหยินเห็นมือที่นางกำลังยื่นมา จึงกอดไต้เอ๋อร์ไว้แน่น สายตาแฝงไว้ด้วยความหวาดระแวง
มือของนางหยุดนิ่งอยู่กลางทาง สุดท้ายไม่ได้สัมผัสไปที่ศีรษะของไต้เอ๋อร์ แต่กลับปล่อยลงด้วยความจนใจ
“งั้นข้าไปก่อนล่ะ”
เฟิงหรูชิงเหลียวมองประตูจวนแม่ทัพอย่างอาวรณ์ แล้วจึงหันกลับมาช้าๆ ภาพกายของนาง ค่อยๆ หายไปในยามค่ำคืน
จนภาพของนางหายลับไป ในที่สุดความคับอกคับใจของน่าหลานฮูหยินก็ถึงคราวผ่อนคลาย นางรีบปล่อยน่าหลานไต้เอ๋อร์ออกจากอ้อมกอดอันแน่น นางพูดด้วยสีหน้ากังวลว่า “ไต้เอ๋อร์ ต่อไปเจ้าห้ามไปเจอนางอีก เข้าใจหรือไม่”
น่าหลานไต้เอ๋อร์รู้สึกสับสน ดวงตาอันกลมโตของนางเป็นประกายราวกับแสงดาวบนท้องฟ้า
“แต่ท่านพี่…พาข้าไปซื้อขนมนะเจ้าคะ”
