แต่องค์หญิงก็โง่เขลาที่รับบาปไว้เพียงคนเดียว ทั้งๆ ที่ท่านแม่ทัพรู้ว่าเฟิงหรูซวงมีส่วนร่วมกับเรื่องนี้ แต่เขาก็ไม่รู้จะทำอะไรนางได้ จึงผูกใจเจ็บกับองค์หญิงมากกว่า
น่าหลานไต้เอ๋อร์ตัวสั่น กายเล็กๆ ของนางเริ่มสั่นสะท้าน แสดงอาการหวาดกลัวยิ่งกว่าเมื่อครู่นี้ แสดงให้เห็นว่าเฟิงหรูชิงทิ้งภาพจำบางอย่างไว้ในใจนาง
“ท่านแม่บอกว่าท่านพี่เป็นคนเลว ตีไต้เอ๋อร์ เอาน้ำร้อนลวกไต้เอ๋อร์ แถมยังจับไต้เอ๋อร์มาขี่เป็นม้า ท่านแม่ให้ไต้เอ๋อร์อยู่ห่างๆ ท่าน ท่านเป็นคนไม่ดี!”
เฟิงหรูชิงรู้สึกเสียใจ นางก้มหน้าลงมองเด็กน้อยคนนั้น “เมื่อครู่ข้าช่วยเจ้าไว้ ดูสิ คนพวกนั้นไม่กล้ารังแกเจ้าแล้ว”
แววตาของน่าหลานไต้เอ๋อร์แสดงออกถึงความสับสน “แต่ท่านแม่บอกว่าท่านพี่เป็นคนไม่ดี”
เฟิงหรูชิงยิ้มเล็กๆ รอยยิ้มของนางดูอ่อนโยน นางย่อตัวนั่งลงตรงหน้าน่าหลานไต้เอ๋อร์
“เมื่อก่อนข้าทำผิดไป แถมยังรังแกเจ้า แต่คนเราเปลี่ยนแปลงกันได้ ไต้เอ๋อร์ให้โอกาสข้าสักครั้งได้หรือไม่”
น่าหลานไต้เอ๋อร์กัดเล็บ เอียงคอมองดูเฟิงหรูชิง
“ดูสิ ข้าเอาของอร่อยๆ มาให้เจ้าด้วยนะ” เฟิงหรูชิงแบมือออก บนฝ่ามือของนางมีผลไม้ลูกเล็กๆ ปรากฏอยู่
ผลไม้ดูใสเป็นประกายน่ากิน กลิ่นหอมอบอวล รสชาติอร่อยล้ำ
น่าหลานไต้เอ๋อร์ไม่กล้ารับผลไม้จากมือของนาง การถูกทำร้ายนับครั้งไม่ถ้วน ทำให้เด็กสติปัญญาไม่สมประกอบคนหนึ่งเกิดความรู้สึกหวาดระแวงขึ้นมา
