ใต้แสงคบไฟที่อยู่ไม่ไกลออกไปนัก เห็นร่างกายน้อยๆ ก็ปะทะกับสายตาของนางในทันใด น่าหลานฮูหยินรู้สึกดีใจ แต่เมื่อนางเห็นหญิงสาวที่อยู่ข้างๆ น่าหลานไต้เอ๋อร์ สีหน้าจึงไปเปลี่ยนทันที นางรีบเดินตรงเข้าไป แล้วแย่งตัวน่าหลานไต้เอ๋อร์ออกมาจากมือของเฟิงหรูชิง จากนั้นกอดไว้แน่น
สายตาของน่าหลานฮูหยินดูหวาดกลัว นางกอดน่าหลานไต้เอ๋อร์ไว้แน่น สีหน้านั้นเหมือนกลัวว่าเฟิงหรูชิงจะรังแกน่าหลานไต้เอ๋อร์อีก
“ท่านป้า” เฟิงหรูชิงรู้สาเหตุที่น่าหลานฮูหยินรู้สึกกลัว นางจึงหัวเราะเจื่อนๆ “ท่านไม่ต้องกังวล ข้าไม่แกล้งนางหรอก คราวนี้ไต้เอ๋อร์อยากซื้อขนมให้พี่ชาย ข้าไปพบนางที่หลงทางเข้า เลยพานางกลับมาส่ง”
น่าหลานฮูหยินไม่อยากเชื่อเฟิงหรูชิง นัยน์ตาของนางมีความหวาดระแวง “เช่นนั้นขอขอบพระทัยองค์หญิง ต่อไปท่านไม่ต้องลำบากหรอกเพคะ ไต้เอ๋อร์ ต่อไปห้ามทำแบบนี้อีกนะลูก เจ้าทำแม่ตกใจแทบแย่”
น่าหลานไต้เอ๋อร์ซุกศีรษะเข้าไปในอ้อมกอดของน่าหลานฮูหยิน ใบหน้าเล็กๆ ของนางเผยรอยยิ้มอันสดใส “ท่านแม่ไม่ต้องกลัว ท่านพี่ …ปกป้องข้า”
เฟิงหรูชิงปกป้องไต้เอ๋อร์?
นัยน์ตาของน่าหลานฮูหยินแสดงถึงความสงสัย แค่เฟิงหรูชิงไม่รังแกไต้เอ๋อร์ นางก็รู้สึกขอบคุณมากแล้ว ไม่เคยคาดหวังให้เฟิงหรูชิงปกป้องไต้เอ๋อร์แต่อย่างใด
“ท่านป้า ข้าไม่ได้มีเจตนาร้ายจริงๆ” เฟิงหรูชิงสีหน้าจริงจัง “ที่ข้ามาครั้งนี้ ก็เพื่อถามไถ่…สุขภาพของท่านตาเป็นอย่างไรบ้าง”
