ที่ถนนทิศใต้มีร้านขายขนมกุ้ยฮวาชื่อดังอยู่ร้านหนึ่ง พี่ชายคงอารมณ์ไม่ดีเพราะเรื่องถูกถอนหมั้นแน่นอน ดังนั้นไต้เอ๋อร์จึงแอบออกจากบ้านเพื่อไปซื้อขนมที่เขาชอบที่สุด
เฟิงหรูชิงถอนหายใจ
คิดถึงตอนที่ได้เจอกับพี่ชายวันนี้ สีหน้าของเขาดูไม่ดีจริงๆ แต่เสียดายที่ในตอนนั้นนางยังไม่รู้เรื่องที่เขาถูกถอนหมั้น
“ไปเถอะ ไต้เอ๋อร์ ข้าจะพาเจ้าไปซื้อ”
เฟิงหรูชิงลุกยืนขึ้น นางจูงมือน้อยๆ ของน่าหลานไต้เอ๋อร์แล้วยิ้มเล็กๆ
…
ฟ้าเริ่มมืด
ในจวนแม่ทัพวุ่นวายปั่นป่วนไปหมด แม้แต่ท่านแม่ทัพเฒ่าที่สุขภาพไม่แข็งแรงก็ยังลุกขึ้นจากเตียง พาคนทั้งหมดในจวนออกตามหาน่าหลานไต้เอ๋อร์
แสงโคมไฟเริ่มส่องสว่างในยามโพล้เพล้
ที่หน้าประตูทางเข้าจวนแม่ทัพ ฮูหยินน่าหลานมองไปด้านนอกไม่ละสายตา มือของนางกำผ้าเช็ดหน้าไว้แน่น สายตาเต็มไปด้วยความวิตกกังวล
“ท่านแม่ทัพกับท่านพ่อออกไปตั้งนานแล้ว ทำไมยังไม่กลับมาสักที ไม่รู้ว่าตกลงพวกเขาหาไต้เอ๋อร์เจอแล้วหรือยัง”
ไต้เอ๋อร์เริ่มคลานตอนอายุหนึ่งขวบ อายุสองขวบยังพูดไม่ได้ เพิ่งเดินได้ตอนอายุสามขวบ ทั้งสุขภาพของนางมากไปด้วยโรครุมเร้า ด้วยเหตุนี้ ฮูหยินจึงรักและเป็นห่วงไต้เอ๋อร์มากตั้งแต่นางอายุยังน้อยๆ
ถ้าไต้เอ๋อร์หายสาบสูญไปจริงๆ …แล้ว…แล้วชีวิตที่เหลือของนางจะอยู่ต่อไปอย่างไร
น่าหลานฮูหยินปาดน้ำตาที่ขอบตา ถอนหายใจเบาๆ และในตอนนั้น…
