ตอนที่ 35 หอมจัง (1)
เมื่อเห็นว่าหมาป่าสีขาวไร้ปฏิกิริยา เฟิงหรูชิงจึงทำเมินใส่มัน นางหยิบผลเทียนหลิงกั่วออกมาแล้วโยนให้ฝูงหนูเดกู
หนูเดกูร้องจี๊ดๆ ลากผลเทียนหลิงกั่วไปแบ่งกันตรงบริเวณข้างๆ
“ข้าชอบสัตว์เลี้ยงที่รู้จักทำตัวน่ารัก ถ้าไม่รู้จักประจบข้า เลี้ยงไปก็ไม่มีประโยชน์”
เฟิงหรูชิงยิ้มเล็กๆ แล้วหยิบผลเทียนหลิงกั่วออกมา บิดออกเป็นสองซีก แล้วส่งให้กระต่ายวิเศษสองตัว
ความทะนงตนของหมาป่าสีขาวมีมากเกินไป ถ้าไม่กำราบลงมาก็ไม่มีทางทำให้มันเต็มใจจะเฝ้าบ้านเฝ้าสวนให้นาง ยิ่งไปกว่านั้น ต่อไปคนที่เข้ามายังจวนองค์หญิงก็ล้วนเป็นญาติของนาง หากหมาป่าสีขาวผยองเกินงามและทำร้ายพวกเขาคงเป็นเรื่องไม่ดีแน่
…
สายตาที่มองดูหนูเดกูกับกระต่ายวิเศษกำลังแบ่งของกินกันแบบน่าเอร็ดอร่อย หมาป่าสีขาวรู้สึกอิจฉา ตาของมันจ้องดูผลเทียนหลิงกั่วที่อยู่ในมือเฟิงหรูชิงตาไม่กะพริบ ขนทั้งตัวลุกชันขึ้น
ในขณะที่พลังวิเศษของมันกำลังพลุ่งพล่าน มีกลิ่นหลายกลิ่นลอยมาจากทั่วทุกทิศของจวนองค์หญิง ทำให้หมาป่าสีขาวที่ขนเพิ่งจะชูชันกลับราบลงเสียเฉยๆ
มันน้อยใจ รู้สึกน้อยใจนัก
หมาป่าเทียนซานที่งามสง่า เหตุใดจึงตกต่ำถึงขั้นต้องยอมกระดิกหางเพื่อแลกกับของกินของมนุษย์ แต่ไรมามันไม่เคยยอมศิโรราบ ยอมตายเสียดีกว่าจะกินของของมนุษย์
