แต่ว่าเมื่อต้องเจอกับความเย้ายวนของผลเทียนหลิงกั่ว สุดท้ายมันก็ยอมจำนน มันทิ้งก้นลงบนพื้นกระดิกหางไปมาอย่างอารมณ์ดี ราวกับหมาที่รอเจ้าของแบ่งของกินให้อย่างไรอย่างนั้น
หลิวลี่กับชิงหลิงต่างอึ้ง นี่หมาป่าสีขาวยอมแพ้แล้วหรือ
องค์หญิง…เก่งกาจแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน
หลิวลี่ช้อนตาที่พร่ามัวขึ้นมอง เบ้าตารื้นไปด้วยน้ำตา
ภาพที่นางเห็นตรงหน้า ร่างกายอันอวบอ้วนของเฟิงหรูชิง สอดประสานกับภาพกายอันงดงามเมื่อหลายปีก่อน
แม้ตอนนั้นนางยังเด็ก แต่จำได้ว่าตอนที่แคว้นทั้งหลายบุกตีแคว้นหลิวอวิ๋น น่าหลานฮองเฮานำทัพเลือดเหล็กกำลังพลหลักร้อยรับศึกทหารฝ่ายศัตรูนับแสน นางเพียงคนเดียวไล่ตียอดฝีมือหลายคนจนพวกเขาไม่มีทางสู้กลับได้
น่าหลานฮองเฮาผู้มีความสามารถโดดเด่นถึงเพียงนั้น กษัตริย์ของแคว้นทั้งหลายต่างเคารพยำเกรงนางเป็นอันมาก แล้วองค์หญิงผู้เป็นธิดาจะด้อยไปได้อย่างไร
องค์หญิงจะต้องดีขึ้นเรื่อยๆ และยิ่งคล้ายกับน่าหลานฮองเฮาเมื่อครั้งอดีต
นัยน์ตาของชิงหลิงแฝงความสับสนงุนงง องค์หญิงที่อยู่ตรงหน้าไม่เหมือนกับคนที่นางเคยรู้จัก องค์หญิงคนเดิมมีแต่ก่อเรื่อง แต่มาบัดนี้กลับเต็มไปด้วยรัศมี ทั้งๆ ที่ร่างกายก็ยังคงอวบอ้วนเหมือนเก่า แต่กลับมีเสน่ห์…อย่างคาดไม่ถึง
“อิ๋งๆ ”
หมาป่าสีขาวหยิบผลเทียนหลิงกั่วที่เฟิงหรูชิงโยนมาให้ขึ้นมากัด แววตาของมันเต็มไปด้วยความพอใจ และเกือบกลืนผลเทียนหลิงกั่วลงไปทั้งเมล็ด
