หอม หอมจัง ผลเทียนหลิงกั่วนี่อร่อยกว่าที่เคยกินมาทั้งหมด รสชาติแบบนี้มันอร่อยจนหยุดไม่อยู่จริงๆ
“หมดแล้ว”
มองดูสีหน้าของหมาป่าสีขาวที่จ้องดูเฟิงหรูชิงตาปริบๆ เฟิงหรูชิงผายมือออก “ถ้าเจ้ายอมเฝ้าบ้านให้ข้าดีๆ วันพรุ่งนี้ข้าจะให้เจ้าอีกลูก ห้ามเจ้าขโมยกิน ถ้าเจ้ากล้าขโมยเทียนหลิงกั่ว ชาตินี้ข้าจะให้เจ้าไปใช้แรงงานอยู่ที่จวนแม่ทัพตลอดชีวิต ไม่มีโอกาสได้กินเทียนหลิงกั่วอีกเลย”
หมาป่าสีขาวรีบพยักหน้า มันจะไม่ทำแบบนั้นเด็ดขาด!
“หลิวลี่ เจ้าพามันไปอยู่ที่ตีนเขาท้ายจวน ให้มันเฝ้าสวนยาของข้า อีกอย่าง ช่วงนี้ห้ามใครเข้าไปที่เขาท้ายจวนแม้แต่ก้าวเดียว ไม่ว่าใครทั้งนั้น!”
นัยน์ตาของเฟิงหรูชิงมีประกายเย็นยะเยือก พูดกำชับด้วยน้ำเสียงจริงจัง
เมื่อเทียบกับชิงหลิง เฟิงหรูชิงเชื่อใจหลิวลี่มากกว่า เมื่อนางสั่งห้ามหลิวลี่ไปที่เขาท้ายจวน ชิงหลิงเองก็ห้ามเข้าไปเด็ดขาด
ตอนที่ 36 หอมจัง (2)
หลิวลี่ทำท่าเคารพพร้อมพูดว่า “เพคะ องค์หญิง”
เฟิงหรูชิงทำท่าบิดขี้เกียจ กายนี้อ้วนเสียจนทำให้นางรู้สึกเหนื่อยล้าอย่างรวดเร็ว นางฉวยโอกาสตอนนี้ที่ยังพอมีเวลาอยู่ ไปเดินที่เขาท้ายจวนก่อนสักรอบสองรอบดีกว่า
การมีผลเทียนหลิงกั่ว ทำให้นางบรรเทาความเหนื่อยล้าได้อย่างรวดเร็ว ตอนนี้ยังไม่สามารถปรุงอาหารบำรุงสุขภาพได้ นางทำได้เพียงลดความอ้วนด้วยวิธีการง่ายๆ แบบนี้เท่านั้น
…
“พี่ฝูเฉิน นี่มันเรื่องอะไรกัน”