ตอนที่ 33 หมาป่าเทียนซานของข้ายอมหิวตายไม่ขอกินอะไรทั้งนั้น (2)
มันเร็วเหลือเกิน เร็วเสียจนเฟิงหรูชิงตาลายสับสนไปหมด นางเบิกตากว้างจ้องมองดูต้นยาที่โตขึ้นอย่างไม่กะพริบตา สีหน้าบ่งบอกถึงความตกใจ
“เทียนหลิงกั่วระดับต้นหรือ”
เทียนหลิงกั่วเป็นยาระดับหนึ่ง เฟิงหรูชิงให้หลิวลี่ไปซื้อเพื่อนำมาดองเหล้าวิเศษ แต่เทียนหลิงกั่วถือเป็นยาชั้นรองสุดในกลุ่มยาระดับหนึ่งอีกที ไม่มีสรรพคุณสำหรับการฝึกตบะ ประโยชน์เพียงอย่างเดียวคือช่วยบรรเทาอาการเหนื่อยล้า
สิ่งที่ทำให้เฟิงหรูชิงชอบใจคือเทียนหลิงกั่วนี้…รสชาติดี ชุ่มฉ่ำ เป็นของชอบของพวกสัตว์วิเศษ ด้วยเหตุนี้ แม้เทียนหลิงกั่วจะเป็นเพียงยาวิเศษระดับต้น แต่เกือบโดนพวกสัตว์วิเศษกินจนหมดจนแทบจะสูญพันธุ์
ด้วยเหตุนี้จึงเห็นได้ว่า เทียนหลิงกั่วยั่วยวนพวกสัตว์วิเศษมากเพียงใด
เฟิงหรูชิงเอามือลูบคางแล้วยิ้ม “ดูท่า หมาป่าสีขาวตัวนั้นคงได้นำมาใช้งานสักที ข้ายังกลุ้มอยู่ว่าจะหาคนที่ไหนมาเฝ้าสวนยา มีหมาป่าสีขาวอยู่ คงไม่มีใครกล้าบุกเข้ามาถึงเขาด้านหลังจวน”
นางเด็ดผลเทียนหลิงกั่วมาลูกหนึ่ง กัดเข้าไปหนึ่งคำ น้ำของผลเทียนหลิงกั่วกระจายไปทั่วทั้งปาก ทำให้นางรู้สึกสดชื่น ความเหนื่อยล้าหายเป็นปลิดทิ้ง
แต่น่าเสียดาย เทียนหลิงกั่วมีสรรพคุณน้อยเหลือเกิน นางจึงกินมันแทนผลไม้ได้เท่านั้น
…
ในสวนของจวนองค์หญิง หมาป่าสีขาวนอนงีบอยู่ในกรง มันดูซึมเซาหัวฟุบอยู่กับพื้น
