ในตอนนั้นเองมีกลิ่นหอมโชยมา หมาป่าสีขาวลืมตาขึ้น ทำจมูกฟุดฟิด
กลิ่นอะไรหอมได้ขนาดนี้
ต้องเป็นมนุษย์พวกนั้นคิดจะเอาของอร่อยมายั่วยวนมัน เพ้อฝันว่าจะทำให้ราชาหมาป่าผู้สง่างามอย่างมันต้องยอมแพ้! หมาป่าเทียนซานอย่างมันต่อให้ต้องอดตายที่นี่ ก็ไม่ขอกินของอะไรจากมนุษย์สักคำ
“หมาป่าน้อย” เสียงใสๆ ของหญิงสาวแว่วมา ทำให้หมาป่าสีขาวตัวสั่นท่าทางดุร้าย
มันพ่นลมที่จมูกดังฮึ นัยน์ตามีประกายของความดุร้าย มันแยกเขี้ยวใส่หญิงอ้วนที่อยู่ตรงหน้า ราวกับว่าเป็นการเตือนว่าอย่าเข้ามา
“เจ้าหมาป่า ตั้งแต่เจ้าถูกโรงค้าสัตว์จับมา คงไม่ได้กินอิ่มเลยสินะ ข้าจัดผลไม้ไว้ให้เจ้าแล้ว เจ้ากินรองท้องสักหน่อยดีหรือไม่”
หมาป่าสีขาวยังคงส่งเสียงฮึต่อ เป็นดังคาดมนุษย์โง่เง่าพวกนี้คิดจะใช้ของอร่อยมาซื้อใจมัน คิดหรือว่าราชาหมาป่าที่สง่างามอย่างมันไม่เคยกินของอร่อยมาก่อน จะยอมศิโรราบให้กับของอร่อยของพวกมนุษย์?
เฟิงหรูชิงเห็นว่าหมาป่าสีขาวยังคงมีท่าทีไม่สนใจ จึงหยุดพูดโน้มน้าว นางนั่งลงบนตั่งหินที่อยู่ข้างๆ แล้วหยิบเอาผลเทียนหลิงกั๋วที่เก็บไว้ในชายแขนเสื้อออกมา ใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดแล้วกัดไปที่ผลไม้หนึ่งคำเบาๆ
หมาป่าตาเบิกโพลง มันมองดูเฟิงหรูชิงกัดผลเทียนหลิงกั่วตาไม่กะพริบ ตัวสั่นไหวควบคุมไม่อยู่
นี่…มันผลเทียนหลิงกั่วใช่ไหม
