“พวกเจ้าตั้งใจทำงานให้ข้า อยากกินอะไรก็มีให้ทั้งนั้น” เฟิงหรูชิงลูบหัวกระต่ายน้อยที่น่ารัก จากนั้น ส่งสายตาไปมองดูหมาป่าหิมะที่ตาแดงก่ำ “ข้ารู้ว่าสัตว์วิเศษอย่างพวกเจ้าฟังภาษาคนรู้เรื่อง ถ้าเจ้ายอมเฝ้าบ้านเฝ้าสวนให้ข้า ผลเทียนหลิงกั่วแบบนี้ ข้ามีให้พวกเจ้ากินทุกวัน”
แม้เทียนหลิงกั่วเป็นเพียงยาวิเศษระดับหนึ่ง แต่ด้วยพลังศักดิ์สิทธิ์แห่งฟ้าดินที่มีอยู่ตอนนี้ ปลูกยาวิเศษออกมาได้ก็ถือว่าไม่ใช่เรื่องง่ายแล้ว ปริมาณผลที่ได้คงมีไม่มากนัก ต่อให้เป็นสมัยที่หมาป่าสีขาวอยู่บนเขาเทียนซาน ก็ใช่ว่าจะกินเทียนหลิงกั่วได้ทุกวันเสียเมื่อไร
เห็นได้ชัดว่าเทียนหลิงกั่วยั่วยวนใจสัตว์วิเศษได้มากแค่ไหน
หมาป่าสีขาวสีหน้าซังกะตาย
เฝ้าบ้านเฝ้าสวน? นั่นมันงานของหมาไม่ใช่หรือ นี่เป็นหมาป่า หมาป่านะ!
แต่ว่า…
หมาป่าสีขาวมองดูเฟิงหรูชิงโยนเทียนหลิงกั่วให้หนูเดกู ทำให้มันรู้สึกโมโหอีกครั้ง เฝ้าบ้านก็เฝ้าบ้าน ถึงอย่างไร…หมาป่ากับหมาก็มีบรรพบุรุษร่วมกันเมื่อโบราณนานมาแล้ว
…
ชิงหลิงได้ยินเสียงหมาป่าสีขาวกระโจนใส่กรง จึงรีบวิ่งมาดู เมื่อเห็นว่าเฟิงหรูชิงปลอดภัยดี จึงถอนหายใจโล่งอก
“องค์หญิงเกิดเรื่องอะไรขึ้นเพคะ” หลิวลี่เดินตรงเข้าไปหา ถามด้วยความเป็นห่วง
“ไม่มีอะไรหรอก เจ้าไปเปิดกรงให้หมาป่าสีขาวออกมาเถอะ” เฟิงหรูชิงพูดสั่งด้วยน้ำเสียงเรียบๆ
เมื่อฟังประโยคนั้นจบ ชิงหลิงตกใจหน้าซีด
