นั่นมันหมาป่าสีขาวระดับสามเชียวนะ!
เทียบเท่ากับมนุษย์ที่มีตบะระดับเจินอู่ องค์หญิงจะปล่อยมันออกมาจริงหรือถ้าเกิดมันคลุ้มคลั่งขึ้นมาทำให้องค์หญิงได้รับบาดเจ็บจะทำอย่างไร
“เชื่อข้า ไปปล่อยมันออกมา” เฟิงหรูชิงยิ้มแบบสุขุม นางหยีตาดูหมาป่าสีขาวที่อยู่ในกรง แล้วพูดสั่งอีกครั้ง
ชิงหลิงไม่เข้าใจ ทั้งๆ ที่องค์หญิงรู้ว่าเสด็จพ่อส่งคนมาคุ้มกันนาง แต่คนพวกนั้นกลับไม่ได้เข้าจวน ถ้าในจวนมีข่าวความผิดปกติแพร่ออกไป พวกเขาต้องรีบมาช่วยอย่างแน่นอน ดังนั้นเฟิงหรูชิงจึงไม่กลัวว่าหมาป่าสีขาวตัวนี้จะกลับคำ
ชิงหลิงยืนทื่อไม่ขยับไปไหน สีหน้าของนางซีดขาว ตกใจกลัวจนแทบร้องไห้ สุดท้ายเป็นหลิวลี่ที่รวบรวมความกล้าเดินเข้าไป แต่นางไม่กล้าเข้าใกล้กรงนัก นางเพียงยืนอยู่ห่างๆ แล้วเอื้อมมือไปเปิดกลอนด้วยความระวัง เสียงแก๊กดังขึ้น กรงสัตว์เปิดออก
เมื่อนางเปิดกรงเสร็จจึงรีบดึงมือกลับมา แววตาของนางแสดงออกถึงความกลัวอย่างชัดเจน นางมองดูหมาป่าสีขาวที่เดินออกจากกรงด้วยความกังวล
หมาป่าสีขาวเดินอย่างสง่างามทั้งๆ ที่โดนขังไว้เป็นระยะเวลานาน แต่มันก็หาได้สูญสิ้นความน่า ยำเกรงและความทะนงตนของเผ่าพันธุ์หมาป่า
สายตาอันหยิ่งผยองของมันเหลือบไปมองดูชิงหลิงและหลิวลี่ ในแววตาแฝงความรู้สึกดูถูก
ชิงหลิงมีอาการผงะ นาง…นางโดนหมาป่ามองด้วยสายตาดูถูกหรือนี่
