เฟิงหรูชิงตกใจ นางรู้อยู่เต็มอกว่าคนที่รังแกน่าหลานไต้เอ๋อร์ก็คือองค์หญิงคนเดิม แต่ในใจนางกลับรู้สึกแย่อย่างน่าประหลาด
“ขอโทษนะ”
ประโยคนี้นางกล่าวขอโทษแทนองค์หญิงคนเดิม นัยน์ตาแสดงความรู้สึกผิดจากใจจริง
ชายหนุ่มรู้สึกตกใจ เขามองลงต่ำ กำมือแน่น
เขาคิดไม่ถึงว่าเฟิงหรูชิงจะเอ่ยคำขอโทษเขา แต่ในใจกลับเตือนตัวเองว่า อย่าใจอ่อนกับนางอีกเด็ดขาด
ใจที่เคยอ่อนมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน สิ่งที่ได้กลับมามีเพียงความเจ็บปวดที่หนักหน่วงยิ่งกว่าเดิม
“คนที่ท่านควรขอโทษไม่ใช่ข้า แต่เป็นไต้เอ๋อร์ นางถูกท่านทำร้ายมากที่สุด อีกอย่าง ท่านปู่ก็อายุมากแล้ว ช่วงนี้สุขภาพไม่สู้ดี ข้าไม่รู้ว่าเจ้าย้ายออกจากวังหลวง ข้าขอร้องท่านเพียงเรื่องเดียวคือต่อไปอย่ามาที่จวนแม่ทัพอีก พวกเขารับความผิดหวังเสียใจไม่ได้อีกแล้ว”
เฟิงหรูชิงไม่มีอะไรจะพูด นางรู้ว่าคำพูดขอโทษมากมายแค่ไหน ก็ไม่อาจลบเลือนบาดแผลในใจคนเหล่านั้นได้
สิ่งเดียวที่นางทำได้คือการใช้เวลาชีวิตที่เหลือชดเชยให้เท่านั้น
“ที่จะพูดก็มีเพียงเท่านี้ องค์หญิง ข้าจะไม่เตือนอะไรท่านให้มากความ หวังว่าต่อไปท่านจะคิดถึงฝ่าบาทให้มากกว่านี้ เขาเป็น…พ่อที่ดีมากคนนึง ท่านทำร้ายคนอื่นมามากแล้ว อย่าได้ทำร้ายเขาอีกเลย”
ชายหนุ่มละสายตาจากเฟิงหรูชิง หันหลังกลับแล้วเดินไปอีกทิศหนึ่งของถนน
