“มันจ้องดูเจ้า เจ้าก็จ้องมันกลับไปสิ” เฟิงหรูชิงตอบด้วยท่าทีสงบ “อีกเรื่อง ถ้าช่วงนี้มีคนมาหาข้า ข้าไม่พบใครทั้งนั้น ข้าจะไปศึกษาเรื่องสวนยาของข้า แล้วคุยกับคนอื่นเรื่องการลดความอ้วนสักหน่อย”
ชิงหลิงดูตกใจ ดวงตาเบิกกว้าง
นางฟังไม่ผิดใช่หรือไม่ องค์หญิง…จะลดความอ้วน? นางเป็นคนที่อาหารไม่ใช่เนื้อไม่อยากกิน แม้หวานก็กินไม่หยุดไม่ใช่หรือ
“องค์หญิง อยู่ดีๆ ทำไมพระองค์จะลดความอ้วนเพคะ”
ในเสี้ยววินาทีที่เสียงของชิงหลิงดังขึ้น ภาพแรกที่ผุดขึ้นในหัวของเฟิงหรูชิงคือใบหน้าของกั๋วซือที่ราบเรียบไร้อารมณ์
“เพื่อได้นอนกับกั๋วซือน่ะสิ”
