ไม่ว่าพระเมตตาของฝ่าบาทหรือตำหนักอู๋โยวนั่น ภายภาคหน้า…จะต้องเป็นของซวงเอ๋อร์ลูกสาวนาง จะไม่มีใครมาแย่งซวงเอ๋อร์ได้!
หากการเลี้ยงเฟิงหรูชิงให้เสียคนใช้ไม่ได้ผล งั้นนางจะใช้วิธีการอื่นๆ เพื่อกำจัดหนามยอกอกนี้เสีย!
น่าเสียดาย พอหลิวหรงไปถึงตำหนักอู๋โยวจึงได้รู้ว่าเฟิงหรูชิงกับนางกำนัลสองคนออกจากวังหลวงไปแล้ว นางมาเสียเที่ยว ทำได้เพียงมองดูตำหนักอู๋โยวด้วยความเจ็บใจ ก่อนหันหลังเดินจากไป
…
ที่ถนนทิศใต้ มีบ้านพักดูภูมิฐานและมีกลิ่นอายแบบโบราณตั้งตระหง่านอยู่กลางช่วงถนน
บนป้ายหน้าประตูบ้านพักแบบโบราณหลังนี้สลักคำว่าจวนองค์หญิงสามพยางค์ไว้ ประกายสีทองแวววับ ดึงดูดสายตาผู้คน
“เสด็จพ่อจัดการให้รวดเร็วเหลือเกิน เพิ่งผ่านไปเพียงครึ่งวัน ก็เตรียมบ้านพักให้ข้าเรียบร้อยแล้ว” เฟิงหรูชิงเอามือจับคาง “แต่ว่าป้ายประตูนี่ดูเชยชะมัด หลิวลี่ เดี๋ยวเจ้าให้คนเอาป้ายใหม่มาเปลี่ยนที”
พอนางพูดจบก็เดินเข้าจวนองค์หญิงไป
ตอนที่ 22 เจ้าเป็นปีศาจใช่หรือไม่ (1)
หุบเขาเวิ้งว้างและเมฆขาวประปราย
ฝูเฉินใช้มือเท้าแก้มน้อยๆ ที่ขาวผ่อง มองดูท้องฟ้าสายตาเหม่อลอย
ในตอนนั้นเอง ท้องก็ส่งเสียงดังโครกออกมา เขาเบ้ปากเอามือลูบท้องแฟ่บๆ ท่าทีน่าสงสาร
“ชิงหาน ทำไมพ่อแม่ผู้เลี้ยงดูของพวกเรายังไม่มาสักทีนะ ข้าหิวจะตายอยู่แล้ว”