เมื่อพูดจบ เขารู้สึกวิญญาณสั่นสะท้าน จากนั้น ภาพเงาอันอวบอ้วนก็ปรากฏสู่สายตาของเขา ฝูเฉินลุกขึ้นด้วยความดีใจ เขาเหมือนหมาดุ นัยน์ตามีประกายน้อยๆ ชิงหานมาหลบอยู่ข้างหลังฝูเฉิน ดวงตาทั้งสองมองดูเฟิงหรูชิงด้วยความหวาดกลัว นัยน์ตาแสดงถึงความขี้ขลาด
มนุษย์คนนี้…ดุร้ายเหลือเกิน นางน่ากลัวมาก…
“พ่อแม่ผู้เลี้ยงดู เจ้าจะเริ่มปลูกยาวิเศษแล้วใช่หรือไม่”
แม้ในใจของฝูเฉินจะรู้สึกหวาดกลัว แต่ความหิวโหยของเขามันอยู่เหนือความหวาดกลัวที่เขามีต่อเฟิงหรูชิงมาตั้งนานแล้ว เขามองดูเฟิงหรูชิงด้วยท่าทางที่น่าสงสาร แววตาแบบนั้นช่างเป็นไปได้ยากที่จะไม่มีคนรักและเห็นใจ
“ฝูเฉิน เรามาตกลงกันเรื่องหนึ่ง” เฟิงหรูชิงยิ้มหยีระหว่างเดินเข้าหาฝูเฉิน
ฝูเฉินกลืนน้ำลายแต่เหมือนจะติดคอ ไม่รู้ว่าตัวเองคิดไปเองหรือเปล่า มักรู้สึกว่ามนุษย์หญิงคนนี้มีเจตนาแอบแฝงบางอย่าง เหมือนกับกำลังคิดเรื่องเลวๆ อะไรอยู่
“เรื่องอะไรหรือ”
“ดูสิ พวกเจ้าให้ข้าปลูกยาวิเศษให้พวกเจ้า ก็เท่ากับให้ข้าทำงานใช้แรงให้โดยไม่ต้องจ่ายค่าจ้าง แต่อาศัยกำลังของข้าแค่คนเดียว คงปลูกยาได้ไม่เยอะหรอกนะ ดังนั้น พวกเจ้ามีวิธีอะไรทำให้คนอื่นมาช่วยข้าบ้างหรือไม่”
วิธีการปลูกยาวิเศษถือเป็นความลับสุดยอด ไม่สามารถสอนให้ใครก็ได้ตามใจชอบ แต่ว่า…นางคนเดียวกำลังมีจำกัด ไม่มีทางปลูกยาวิเศษได้มากนัก ขณะนั้นยาวิเศษที่นางปลูกได้ก็มีพอแค่ให้สองคนนั้นได้กินอิ่ม
