นั่นไม่เท่ากับเปลืองแรงเปล่าหรือ
เรื่องขาดทุนแบบนี้ นางไม่ยอมทำแน่ๆ
ฝูเฉินอึ้งไป “แต่ว่าวิธีการปลูก ข้าสอนให้เจ้าได้แค่คนเดียวเท่านั้น อีกอย่างพลังจิตของคนอื่นมีไม่มากพอ พวกเขาอาจทำไม่เป็น”
“งั้นก็ช่างเถอะ” เฟิงหรูชิงยักไหล่ “ถ้าข้าอยากลดความอ้วน ยังมีวิธีการอย่างอื่นอีก ส่วนเรื่องการเพิ่มกำลังความสามารถ ข้าใช้ความพยายามก็น่าจะทำได้สำเร็จ เพราะถึงยังไงถ้าตอนนั้นยาวิเศษมีไม่พอ ข้าก็ไม่มีทางได้ใช้มัน สู้ไม่ทำเสียเลยจะดีกว่า”
ฝูเฉินเคยพูดไว้ ยาวิเศษที่พวกเขากินเหลือถึงจะตกเป็นของนาง แต่ถ้าพวกเขากินไม่เหลือแม้แต่ต้นเดียวล่ะ แบบนี้นางไม่ขาดทุนแย่หรือ
“เดี๋ยวก่อน!” ฝูเฉินเห็นเฟิงหรูชิงกำลังจะจากไป จึงรีบคว้าชายเสื้อของนางเอาไว้
เฟิงหรูชิงขมวดคิ้วเบาๆ แล้วหันมามองฝูเฉิน “เจ้ายังมีเรื่องอะไรอีกหรือ”
สีหน้าของฝูเฉินแฝงความรู้สึกยุ่งเหยิง เขาลังเลอยู่สักพักก่อนที่จะหยิบตำราเก่าๆ เล่มหนึ่งออกมาจากอกด้วยความระมัดระวัง
ตำราเล่มนี้มีอายุมานานเป็นร้อยปี กระดาษเปลี่ยนเป็นสีเหลืองน้ำตาล หน้าปกเป็นสีสำริด ดูทรงคุณค่ายิ่งนัก
“นี่เป็นตำราฝึกสัตว์ เจ้าใช้แรงงานพวกสัตว์วิเศษในการปลูกยาวิเศษได้ พลังจิตของพวกมันมีความแข็งแกร่ง พวกมันเป็นแรงงานชั้นดี แต่ว่า…เจ้าต้องทำสัญญากับพวกสัตว์วิเศษก่อนจึงจะถ่ายทอดวิธีการปลูกยาให้พวกมันได้”
