ตอนที่ 15 ต่อให้ต้องนอนกับเจ้าก็ไม่เห็นเป็นไร (3)
พวกองครักษ์และขันทีนั่งคุกเข่าเรียงแถวตัวสั่นอยู่ด้านล่าง ไม่มีใครกล้ามองดูเฟิงเทียนอวี้ที่กำลังโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ
“เลี้ยงเสียข้าวสุก พวกเจ้ามันพวกเลี้ยงเสียข้าวสุก ใครให้พวกเจ้าปล่อยชิงเอ๋อร์ไปเดินเล่นคนเดียว แถมยังปล่อยให้นางเดินเข้าป่าไผ่ทิศใต้ไปอีก? รีบไปพาตัวชิงเอ๋อร์กลับมาให้ข้า ถ้านางบุบสลายไปแม้ปลายเส้นขน ข้าจะเล่นงานพวกเจ้าทุกคน!”
เฟิงเทียนอวี้โมโหหน้าดำหน้าแดง เขาหยิบแท่นฝนหมึกบนโต๊ะขว้างลงพื้นอย่างแรง เพราะความหงุดหงิดทำให้เส้นเลือดในตาของเขาแดงก่ำ นัยน์ตาเต็มไปด้วยความเดือดดาล
ที่น่าโมโหไปกว่านั้นคือ เรื่องที่ชิงเอ๋อร์มาหาเขา คนพวกนี้กลับเพิ่งมาบอก ถ้าหากชิงเอ๋อร์เป็นอะไรไป…แคว้นหลิวอวิ๋นนี้อย่าหวังเลยว่าจะอยู่กันอย่างสงบสุข
ในตอนที่เฟิงเทียนอวี้ร้อนใจจนอยากไปที่ป่าไผ่ทิศใต้ด้วยตนเอง จู่ๆ เสียงที่ฟังคุ้นหูก็ลอยมาจากประตู
“เสด็จพ่อ มีใครมาทำให้กริ้วอีกหรือเพคะ ถึงได้พิโรธเพียงนี้?”
เฟิงเทียนอวี้รีบเงยหน้าขึ้น สายตาจ้องมองไปนอกห้องทรงพระอักษรโดยทันที
พอได้เห็นหญิงสาวอวบอ้วนที่ยืนอยู่หน้าห้องทรงพระอักษร จิตใจที่กระวนกระวายของเขาก็สงบลงได้ในที่สุด
“ชิงเอ๋อร์ เมื่อกี้ข้าได้ยินว่าเจ้าไปป่าไผ่ทิศใต้มา? กั๋วซือ…ไม่ได้ทำอะไรเจ้าใช่หรือไม่”
เฟิงหรูชิงอึ้งเล็กๆ “กั๋วซือคนนี้ เมื่อก่อนเคยทำอะไรหรือเพคะ”
