เสด็จพ่อเป็นห่วงความปลอดภัยนางขนาดนี้ หรือว่ากั๋วซือจะเป็นคนน่ากลัวอย่างที่หรงกุ้ยเฟยว่าไว้จริงๆ
“ก็ไม่ได้ทำอะไรหรอก กั๋วซือไม่ชอบให้ใครเข้าไปในป่าไผ่ทิศใต้น่ะ โดยเฉพาะผู้หญิง เมื่อก่อนหรูซวงน้องสาวของเจ้าอยากไปหากั๋วซือในป่าไผ่ทิศใต้ แต่กลับโดนงูเขียวที่เป็นสัตว์เลี้ยงของกั๋วซือฉกเข้า แถมนางยังถูกกั๋วซือจับโยนออกมาจากป่าไผ่ทิศใต้ พ่อเลยเกรงว่ากั๋วซือจะทำแบบนั้นกับเจ้า”
ทันใดนั้นสีหน้าของเฟิงหรูชิงก็ถอดสี
เฟิงหรูซวงเป็นลูกสาวของหรงกุ้ยเฟย และเป็นคนที่ช่วยเฟิงหรูชิงไว้จากเงื้อมมือคนชั่วสมัยเด็กๆ โดยไม่คิดชีวิต
นางจำได้ว่าหลายปีก่อน หรูซวงเคยถูกงูกัดและได้รับพิษของมัน แต่นางไม่รู้หรอกว่าเป็นฝีมือสัตว์เลี้ยงของกั๋วซือ เพราะเรื่องที่ไม่สำคัญแบบนี้ เสด็จพ่อคงไม่คิดที่จะเล่าให้นางฟังอยู่แล้ว
แต่หรงกุ้ยเฟยทางหนึ่งกลับบอกนางถึงความน่ากลัวของกั๋วซือ อีกทางหนึ่งกลับส่งเสริมกลายๆ ให้ลูกสาวใกล้ชิดกั๋วซือ หรงกุ้ยเฟยคิดอะไรคงมองออกได้ไม่ยาก
“โชคดี โชคดีที่เจ้าไม่เป็นอะไร” เฟิงเทียนอวี้ดีใจ เขารู้สึกโล่งใจ “ไม่อย่างนั้น ต่อให้พ่อต้องเสียแคว้นหลิวอวิ๋นไป ก็จะคิดบัญชีกับกั๋วซือให้ได้”
ความรู้สึกของเฟิงหรูชิงนั้นช่างสับสนปนเป
บางทีสำหรับแคว้นหลิวอวิ๋นแล้ว เฟิงเทียนอวี้อาจไม่ใช่กษัตริย์ที่ดีนัก
แต่สำหรับนางแล้ว พ่อคนนี้ดีที่สุดในโลก
