“เสด็จพ่อ ความจริงกั๋วซือก็ไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นเพคะ” ในหัวของเฟิงหรูชิงมีภาพของชายที่งามราวเทพบุตรผุดขึ้นมา นางยิ้มน้อยๆ “อาจเป็นไปได้ว่าหรูซวงไปทำอะไรให้กั๋วซือโมโหเข้าเพคะ”
ต่อให้กั๋วซือโหดเ**้ยมแค่ไหน ก็คงไม่ปล่อยงูไปกัดเพียงเพราะคนคนนั้นเดินเข้ามาในเขตของเขา อย่างมากคงแค่ไล่นางออกไป ต้องเป็นเพราะเฟิงหรูซวงเห็นความสง่างามของกั๋วซือ เลยมีใจคิดไม่ซื่อ ยั่วโมโหกั๋วซือเข้า
นับประสาอะไรกับกั๋วซือที่เป็นคนเยือกเย็นและดูเป็นผู้ดีแบบนั้น คงไม่มีทางโมโหได้ง่ายๆ หรอก
“กั๋วซือไม่ทำอะไรเจ้าก็ดีแล้ว”
เฟิงเทียนอวี้ยิ้มไปพลางเอามือลูบหัวของเฟิงหรูชิงไปพลาง
เฟิงหรูซวงไปก่อเรื่องอะไรในป่าไผ่ทิศใต้ เขารู้ดี แล้วรู้ว่านางไปทำอะไรให้กั๋วซือโมโห แต่สำหรับลูกสาวคนโตของเขา แม้เขาจะมองว่าดีเลิศกว่าใครๆ ทว่าความสามารถในการก่อเรื่องก็ไม่ด้อยกว่าคนอื่น จึงทำให้เขารู้สึกกังวลแบบนี้
การกระทำของเฟิงหรูซวงตอนนั้น เดิมทีเฟิงเทียนอวี้ตั้งใจจะบอกชิงเอ๋อร์ให้รู้ แต่น่าเสียดายที่ชิงเอ๋อร์ปกป้องหรงกุ้ยเฟยกับเฟิงหรูซวงมากเกินไป ถ้าเขากล้าพูดว่าสองแม่ลูกนั่นไม่ดีแม้เพียงประโยคเดียว ลูกสาวคนนี้ต้องเล่นสงครามประสาทกับเขาเป็นแน่
ตอนที่ 16 สั่งสอนนางกำนัล (1)
เมื่อเวลาผ่านไป เฟิงเทียนอวี้ก็ไม่คิดจะเอาเรื่องพวกนี้บอกชิงเอ๋อร์อีก
