เฟิงหรูชิงลูบไล้คางอันกลมมนและนุ่มนวล นางพูดอย่างไม่กระดากอาย
“เจ้ากลับไปได้แล้ว อย่าลืมล่ะ พรุ่งนี้มาหาข้าด้วย”
หนานเสียนมองดูสีของท้องฟ้า เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
เฟิงหรูชิงเพิ่งรู้ตัวว่าตนเองอยู่ในป่าไผ่ทิศใต้เป็นเวลานานแล้ว คาดว่าเสด็จพ่อคงว่าราชกิจช่วงเช้าเสร็จเรียบร้อย หากหลิวกงกงเอาเรื่องที่นางไปหาหนานเสียนไปบอกฮ่องเต้ แถมยังไม่รีบกลับไป เสด็จพ่อคงร้อนใจแน่
คิดอยู่สักครู่ นางจึงยกมือขึ้นลูบไล้ใบหน้าอันหล่อเหลาของหนานเสียน “กั๋วซือรูปงาม เจ้าจงรอข้าอยู่ที่ป่าไผ่ทิศใต้นี้เสียดีๆ พรุ่งนี้ข้าจะมาหาเจ้าแน่นอน”
นัยน์ตาของหนานเสียนบอกถึงการครุ่นคิด เขามองดูเฟิงหรูชิงที่โบกมือเดินจากไป สีหน้าเย็นชาเช่นเดิม แววตาสงบนิ่งเหมือนเช่นปกติ
“นายท่าน”
งูเขียวตัวหนึ่งเลี้อยออกมาจากแขนเสื้อของหนานเสียน มันแลบลิ้นส่งเสียงฟ่อๆ
“องค์หญิงผู้นี้ เปลี่ยนไปจริงๆ เมื่อก่อนตอนนางเห็นท่าน ไม่กล้าเงยหน้ามองอย่างกับนายท่านเป็นปีศาจอย่างไรอย่างนั้น”
สายตาของหนานเสียนจับจ้องไปที่เฟิงหรูชิงที่เดินไกลออกไป เขาพูดด้วยท่าทีสงบ “บางที…นางอาจเป็นคนที่เราตามหาอยู่”
เมื่อก่อนคนที่เขาทำนายไว้ ดูเหมือนจะเป็นองค์หญิงโฉด แต่ดูๆ แล้วก็เหมือนไม่ใช่ จนเฟิงหรูชิงคนปัจจุบันปรากฏตัวขึ้น เขาจึงเกิดความรู้สึกว่า คนที่เขาเฝ้ารอมาตลอดมาถึงแล้ว…
