“อวี้เฉิน” ถานซวงซวงถอยหลังไปด้วยความกลัว นางกัดริมฝีปากเบาๆ ในดวงตาอันสวยงามแฝงด้วยความหวาดกลัว “ท่านอย่าต่อปากต่อคำกับองค์หญิงอีกเลย ข้าเองที่ไม่ควรไปอยู่ที่จวนเสนาบดีทุกวัน เพราะแบบนี้จึงทำให้องค์หญิงโกรธ ที่องค์หญิงเฆี่ยนข้าสิบครั้งเป็นสิ่งที่ข้าสมควรได้รับอยู่แล้ว”
เมื่อเห็นท่าทางหวาดกลัวของถานซวงซวง และนึกถึงรอยเฆี่ยนที่อยู่บนตัวของนาง หัวใจของหลิ่วอวี้เฉินรู้สึกราวกับมีคนเอามือมาบีบขยี้ เจ็บปวดเหลือแสน
“องค์หญิง ข้ายอมรับว่าข้าไม่ควรหย่ากับท่าน หากท่านไม่ทำร้ายถานซวงซวง ไม่ทำให้แม่ข้าโมโหจนหมดสติไป ข้าคงไม่โกรธขนาดนี้ ดังนั้นไม่ว่าความผิดนั้นจะใหญ่โตแค่ไหน มันก็เป็นความผิดของข้าเพียงผู้เดียว ซวงเอ๋อร์ไม่เกี่ยวอะไรด้วย”
สิ่งที่เขาทำผิดที่สุดคือการไม่ปฏิเสธพระบัญชาของฝ่าบาทเสียตั้งแต่แรก ไม่ควรแต่งกับองค์หญิงที่ไร้ความยำเกรงสิ่งใดผู้นี้
ส่วนเรื่องที่ซวงเอ๋อร์ต้องได้รับความยากลำบากนั้น
เฟิงหรูชิงใช้นิ้วมือคลึงที่คางเบาๆ แววตาแฝงด้วยรอยยิ้ม “ถ้าเจ้าคิดว่านางได้รับความลำบาก เจ้าเป็นลูกผู้ชาย เจ้าก็ไปชดเชยให้นางเองแล้วกัน”
พูดตามตรง เฟิงหรูชิงเริ่มรู้สึกดูแคลนหลิ่วอวี้เฉินคนนี้
ถ้าหลิ่วอวี้เฉินรักถานซวงซวงจริง ยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่เขาทิ้งถานซวงซวงแล้วมาแต่งงานกับนาง แต่ตอนนี้เขายิ่งไม่ควรพาถานซวงซวงมาร้องขอความเห็นใจด้วย
