ถ้าเขาเป็นลูกผู้ชาย ก็ควรแบกรับความผิดทั้งหมดไว้แต่เพียงผู้เดียว ไม่น่าพาหญิงผู้เป็นที่รักมารับความลำบากด้วย
หลิ่วอวี้เฉินอึ้งไป เป็นไปได้ว่าเขาไม่เข้าใจที่เฟิงหรูชิงพูดเท่าใดนัก จากนั้น เขากัดฟันแล้วพูดต่อไปว่า “องค์หญิง ขอท่านได้โปรดปล่อยซวงเอ๋อร์ไป อย่าเอาเรื่องคนในจวนเสนาบดี ขอเพียงท่านยอมละเว้นพวกเขา ข้าหลิ่วอวี้เฉิน…ข้ายอมถอนคืนจดหมายหย่า”
ประโยคนี้ หลิวอวี้เฉินดูใช้ความพยายามอย่างมากในการพูดออกมาสีหน้าแสดงท่าทีอับอาย แต่ตอนนี้เขาจนหนทางแล้วจริงๆ ขอเพียงช่วยคนในจวนเสนาบดีไว้ได้ เขายอม…ใช้ชีวิตร่วมกับผู้หญิงคนนี้อีกครั้ง
มือที่วางอยู่ข้างลำตัวของถานซวงซวงกำแน่น เล็บจิกเข้าไปในเนื้อ เจ็บจนสีหน้าดูไม่ได้
นางอุตส่าห์ทำให้หลิ่วอวี้เฉินหย่ากับเฟิงหรูชิงจนได้ จะยอมให้นางกลับเข้ามาในจวนเสนาบดีอีกได้อย่างไร แต่เพราะเฟิงหรูชิงมีพ่อที่อำนาจล้นฟ้าทำให้หลิ่วอวี้เฉินต้องยอมแพ้อีกคราว
“น่าเสียดาย…” เฟิงหรูชิงส่ายหน้า “ผู้ชายของคนอื่นน่ะ ข้าไม่รู้สึกสนใจเลยแม้แต่น้อย”
หลิ่วอวี้เฉินตกใจ เขามองดูเฟิงหรูชิงตาค้าง “องค์หญิง ท่านหมายความว่าอย่างไร”
เฟิงหรูชิงยิ้มตาหยี “ข้าหมายความว่าข้าไม่รักเจ้า ต่อให้เจ้าไม่มีถานซวงซวง ข้าก็ไม่มีทางรักคนที่ไม่มีน้ำยา ไม่มีความรับผิดชอบอย่างเจ้า ซ้ำยังเป็นผู้ชายที่มีใจไม่จริง”
