เด็กชายนิ่งอึ้ง เขารู้สึกเจ็บแสบที่ก้น ถามหาเหตุผลทั้งน้ำตานองหน้า “เจ้าทำอะไรของเจ้า”
เด็กหญิงที่ชื่อชิงหานก็อึ้งเช่นกัน นางพุ่งเข้าไปหาเฟิงหรูชิงอย่างรวดเร็วแล้วจับมือของเฟิงหรูชิงไว้แน่น หน้าขาวๆ ที่เนียนนุ่มกลับโมโหจนแดงไปทั้งหน้า
“คนเลว ปล่อยพี่ฝูเฉินนะ ไม่อย่างนั้นข้าจะกัดเจ้า”
เฟิงหรูชิงเลิกคิ้ว นางไม่สนใจเด็กหญิงคนนั้น มองดูฝูเฉินที่นางจับตัวไว้จากหัวจรดเท้าด้วยท่าทีอันธพาล “เมื่อกี้เจ้าเรียกใครว่าทาสเก็บยานะ”
“เจ้า…”
ฝูเฉินคิดจะพูด แต่เมื่อเห็นแววตานิ่งๆ ของเฟิงหรูชิง ก็รีบกลืนคำพูดกลับลงคอไป “ไม่ ไม่ใช่เจ้า…”
ผู้หญิงคนนี้ดูน่ากลัวเหลือเกิน ฮือๆ ทำเอาตกใจหมด พวกมนุษย์ดุร้ายขนาดนี้เลยเหรอ
“ดี” เฟิงหรูชิงปล่อยฝูเฉินลง นางปัดมือ แล้วพูดแบบอมยิ้ม “เจ้าให้ข้าปลูกยาวิเศษให้พวกเจ้า งั้นต่อไปข้าก็เป็นพ่อแม่ที่คอยเลี้ยงดูพวกเจ้า กับคนที่เป็นพ่อแม่ เจ้าต้องพูดดีด้วยไหนเจ้าเรียกท่านแม่ให้ข้าฟังหน่อยซิ”
ฝูเฉินเกือบสำลัก พ่อแม่ของเขากับชิงหานมีแค่ฟ้าดินผืนนี้เท่านั้น มีแม่ที่เป็นมนุษย์…เพิ่มมาตั้งแต่เมื่อไรกัน
แต่พอนึกถึงความดุร้ายของเฟิงหรูชิง เขาทำได้เพียงเก็บอาการโกรธ ไม่มีทีท่าโอหังเหมือนตอนแรก ตะโกนเรียกออกไปอย่างฝืนๆ ว่า “ท่านแม่”
