ังจากที่ทำลายค่ายอาคมไปสองครั้งติดกัน เธอก็รู้สึกเหนื่อยอย่างมาก
ซือฝูชิงเอนตัวพิงผนังข้างๆ เพื่อพัก
“เมนเทอร์ซือ!” แอร์โฮสเตสเข้ามา เธอยังคงวิงเวียนเล็กน้อยและพยายามจับตู้ข้างๆ เพื่อพยุงตัว “เมนเทอร์ซือ คุณไม่เป็นไรใช่มั้ยคะ”
“ฉันไม่เป็นไร” ซือฝูชิงบีบข้อมือของเธอเพื่อตรวจชีพจรอย่างเนียนๆ จากนั้นก็ส่งยิ้มให้ “ตอนนี้ฉันรู้สึกไม่สบายท้องก็เลยอยากไปเข้าห้องน้ำ เพื่อนร่วมงานของคุณเหนื่อยเกินไปหรือเปล่า ดูเหมือนพวกเขาจะผล็อยหลับกันหมดเลย”
แอร์โฮสเตสตะลึงไปเล็กน้อย พอเธอก้มหน้าลงมองก็เห็นว่าพนักงานคนอื่นๆ ต่างเป็นลมหมดสติกันไปหมด “เป็น เป็นไปไม่ได้…”
พวกเขาต่างก็บินกันมาหลายปีแล้วและผ่านสถานการณ์ฉุกเฉินต่างๆ มามากมาย จะมีความผิดพลาดในระดับที่เหนื่อยจนเผลอหลับไปได้อย่างไร
“ให้พวกเขาดื่มกาแฟสักถ้วย สมองจะได้สดชื่น” ซือฝูชิงตบไหล่เธอ “ฉันขอกลับไปที่นั่งก่อนค่ะ”
แอร์โฮสเตสมองเธอจากไปด้วยความงุนงง
จากนั้นพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินหลายคนที่นอนอยู่บนพื้นก็ค่อยๆ ตื่นขึ้น หลังจากที่พวกเขาได้ฟังเรื่องที่แอร์โฮสเตสเล่า ทุกคนก็รู้สึกเหลือเชื่อ
แต่พวกเขาก็หมดสติไปอย่างกะทันหันจริงๆ จึงไม่มีข้ออ้างอื่นใดที่จะมาอธิบายได
