้
สจ๊วตชายยิ้มเจื่อน “เฮ้อ กลับไปจะต้องถูกลงโทษอย่างหนักแน่เลย”
ในเวลาเดียวกัน
บนเครื่องบินส่วนตัวที่อยู่ในเส้นทางเดียวกัน
“พี่เก้า!” เฟิ่งซานชำเลืองมองหน้าจอเรดาร์ เขาอดพูดออกมาไม่ได้ “ทำไมเครื่องบินของคุณซือถึงเจอแต่พายุก็ไม่รู้ครับ”
อวี้ซีเหิงเงยหน้าขึ้นและมองออกไปทันที เขาเห็นเมฆดำทะมึน ฝนตกหนักและฟ้าร้องอยู่ข้างหน้า
เครื่องบินที่อยู่ตรงตำแหน่งใจกลางพายุสั่นไหว
แต่ที่น่าแปลกคือ ไม่ว่าจะเป็นด้านหน้าหรือด้านหลังในระยะหนึ่งร้อยเมตร ฟ้ากลับสว่างสดใส
องเมียวจิ!
ถ้าไม่ใช่องเมียวจิอย่างน้อยๆ ก็ต้องเป็นปรมาจารย์ทำคุณไสย
“พี่เก้า ต้องเป็นปรมาจารย์คุณไสยที่เล่นงานคุณซือแน่ๆ เลย” เฟิ่งซานร้อนใจ “จะทำยังไงดี พวกเราอยู่บนเครื่องบินอย่างนี้จะทำอะไรก็ไม่ได้”
ถ้าเครื่องบินตกจะมีคนตายมากมาย
แววตาของอวี้ซีเหิงเย็นเยียบ เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยเป็นครั้งแรก “เชื่อใจเธอ”
เฟิ่งซานตกตะลึง
เมื่อเขามองไปที่หน้าจอเรดาร์อีกครั้ง ระบบก็เตือนแจ้งว่ากระแสลมกำลังลดลงและพายุค่อยๆ สลายตัว
เฟิ่งซานถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ผมลืมไปได้ไงว่าคุณซือเป็นองเมียวจิ…”
เขาละอายใจจริงๆ ที่ไม่เชื่อว่าซือฝูชิงจะแก้ปัญหาได้ด้วยตัวเอง
ซังลู่ตกใจยิ่งกว
