้นก็ก้าวเดินแทบจะในทันที
เขาเดินโซเซ พยายามฝืนลมหายใจเฮือกสุดท้ายก่อนที่ดวงตาของเขาพลันดับมืดและล้มลงนอกสนามบิน
เหตุการณ์เล็กๆ นี้ทำให้แอร์โฮสเตสต้องลงบันทึกเพิ่มเติม
“วันนี้น่ากลัวมากจริงๆ” แอร์โฮสเตสปาดเหงื่อ “เกือบกลับมาไม่ได้แล้ว”
แถมอากาศยังแปลกมาก บทจะเปลี่ยนก็เปลี่ยนฉับพลัน
“ผมเองก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน” สจ๊วตลดเสียงลง “เมื่อกี้นี้นักบินผู้ช่วยมาบอกว่า มีแต่เครื่องบินของเราเท่านั้นที่ถูกพายุล้อมรอบ ด้านหน้าด้านหลังไม่มีพายุเลย พอพวกเราบินไปข้างหน้า พายุก็ตามมา คิดว่ามันเป็นเรื่องลี้ลับอะไรหรือเปล่า”
แอร์โฮสเตสตกใจ “มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ”
“ก็ใช่น่ะสิ” สจ๊วตส่ายศีรษะ “เพราะฉะนั้นสองสามวันนี้พวกเราไม่ต้องบิน บริษัทจะให้พวกเราหยุดงานไปก่อนแล้วค่อยตรวจสอบว่าวันนี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่”
แอร์โฮสเตสดื่มน้ำหนึ่งแก้วเพื่อสงบสติอารมณ์ จากนั้นเธอก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาโพสต์ลงในกลุ่มซูเปอร์แชทในเวยปั๋ว
[เจอเมนเทอร์ซือบนเครื่องบินด้วย! เธอนั่งชั้นประหยัด ถ้าไม่อย่างนั้นฉันคงไม่ได้เจอหรอก ฉันได้รูปพร้อมลายเซ็นต์ด้วย มีรูปด้วยนะ! ขอถามหน่อยว่าฉันเป็นคนแรกใช่มั้ย]
พอเหล่ามูสได้ยินเรื่องนี้ก็แห่กันมาอย่างรวดเร็ว
