ังสืบหาไม่เจอ”
เฟิ่งซาน “…”
การเป็นหลานสาวและเพื่อนของพี่เก้านั้นไม่ใช่ง่ายๆ เลย
**
หลังจากผ่านไปหนึ่งชั่วโมง เครื่องบินก็ลงจอดอย่างราบรื่นที่สนามบินนานาชาติเมืองมั่ว
“หนิงหนิง ตื่นได้แล้ว” ซือฝูชิงบีบแก้มเจียงฉังหนิง “หลับเหมือนหมูเลย”
เจียงฉังหนิงถูกบีบแก้มจนตื่นแต่เธอยังคงมึนงงเล็กน้อย “ฉันหลับมาตลอดทางเลยเหรอ”
“ใช่ ฉันปลุกยังไงเธอก็ไม่ยอมตื่น” ซือฝูชิงท่าทางสบายๆ “บอกฉันมาดีๆ ว่าช่วงนี้เธอไปทำอะไรมาถึงได้หมดเรี่ยวหมดแรงอย่างนี้”
เธอไม่มีทางบอกเจียงฉังหนิงอยู่แล้วว่าทั้งหมดเป็นเพราะเธอเอง
เจียงฉังหนิงลังเลอยู่สักพักแต่ก็ยังเชื่ออยู่ดี
ไม่เช่นนั้นเธอจะไม่มีทางอธิบายได้เลยว่าทำไมเธอถึงหลับไปตลอดทาง
ผู้โดยสารทั้งหมดลงจากเครื่องบิน
ประตูห้องน้ำเปิดออกดังปัง
ปรมาจารย์ทำคุณไสยวัยกลางคนทรุดลงกับพื้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อ
เขาจับฝาชักโครกพยุงตัวขึ้น ขาสั่นไม่หยุด
แอร์โฮสเตสเองก็เพิ่งรู้ตัวว่ายังมีผู้โดยสารอยู่ตรงนี้อีกคน
เธอมองอาการสั่นเทาของปรมาจารย์ทำคุณไสยวัยกลางคนด้วยความสงสัยก่อนจะก้าวเข้าไป “คุณคะ ต้องการความช่วยเหลือมั้ยคะ ทำไมไปอยู่ในห้องน้ำได้ล่ะ”
ปรมาจารย์ทำคุณไสยวัยกลางคนได้ยินเช่นนั
